Czemu ludzie wierzą w bzdury? Odpowiadając na to pytanie uciekamy się do skomplikowanych wyjaśnień. Tworzymy wydumane teorie psycho-socjo-kulturowe. Wszystko po to, aby pokazać, że miejsce w którym znaleźli się ci zagubieni ludzie, nie jest tak odległe. Wiem to, bo sam tak robię. Jednak czasami najlepszym wyjaśnieniem jest bycie kompletnym zjebem. Przykładem tego jest porozmawiajmy.tv. To ten typ kanału gdzie każdy materiał jest gorszy od poprzedniego i to niezależnie w jakiej kolejności je oglądacie. Dużo jest o żydach i reptilianach, a kanał ma 56 tysięcy subskrybentów. Szczególnie inspirujący jest wykład człowieka, który stoi za tym medium, pana Aleksandra Berdowicza. W 14 minucie nagrania robi się naprawdę dziwnie:

Niestety po "i tak dalej' wątek kosmicznych nazistów się urywa. Przejrzałem więc inne wykłady Berdowicza. Na nieszczęście dla internetu jest bardzo płodnym youtuberem. W wywiadzie z Dariuszem Kwietniem, jako swoje źródło wymienia dwóch panów. Pierwszy to Amerykanin Corey Goode, agent wyszkolony przez kosmitów. Przez 20 lat pracował na Marsie i Księżycu w ochronie psychotronicznej. Był świadkiem wielu spotkań między Ziemianami, a kosmitami. To co wówczas podsłuchał sprzedaje za 99 centów, w ramach płatnej platformy wideo. Drugi oszołom to Randy Cramer, znany na youtubie jako Kapitan Kaye. Ten z kolei głosi, że był super marsjańskim żołnierzem. Walcząc z kosmitami latał po całym Układzie Słonecznym. W jaki sposób Panowie mogą być na Ziemi, a jednocześnie latać w kosmicznych misjach? Otóż kosmici przenoszą ich w czasie i przepuszczają przez specjalną maszynę odmładzającą. Dla nas wyszli na chwilę do wc. Z ich perspektywy mogło minąć kilkadziesiąt lat. Potem tylko wehikuł czasu, odmłodzenie i bum, lądują z powrotem w kibelku jak gdyby nigdy nic.

Według tych niezwykle wiarygodnych dla porozmawiajmy.tv ludzi, sprawy miały się następująco: O tym jak budować UFO naziści dowiedzieli się od rasy "białych nordyków". Zamieszkują oni wnętrze Ziemi pod himalajami. Hitlerowcy sporo też zawdzięczają przekazom telepatycznym od reptilian. Jakby tego było mało, kosmici rozbili się swoim statkiem w Szwarcwaldzie. I to gdzie - na posiadłości samej Ewy Braun. Niemieccy inżynierowie przebadali statki i już w latach 40. latali do pasa Kuipera po żelazo. Ich pierwsza baza na Księżycu miała kształt swastyki. Ta dzisiejsza znana jest jako Lunar Operations Command. Ludzie wierzący w ten spisek sporo o niej wiedzą jak na ściśle tajną, księżycową bazę. Hitlerowcy podbili też Marsa. Początkowo, cyt. "pioruny zniszczyły im elektronikę, ponieważ pobudowali się zbyt blisko równika". Potem było już z górki. Pokonali dwie główne rasy rządzące Marsem, czyli reptilian i insektoidy. W konsekwencji tego na Marsie panuje dziś nazistowska dyktatura.

Ktoś może podejrzewać, że wybrałem najgłupsze rzeczy jakie padają na antenie porozmawiajmy.tv. Otóż nie. Jest to standardowy, codzienny przekaz płynący z tego kanału. Ich teorie są tak absurdalne, że nie jestem w stanie opisać ich językiem polskim. Ani jakimkolwiek innym językiem bo innych nie znam. Dla przykładu: na tym wykładzie Berdowicz twierdzi, że powodem wojny w Iraku były "Gwiezdne Wrota". Dokładnie takie jakie znamy z filmu. Saddam Husajn nie chciał oddać amerykańcom swojego portalu więc ci próbowali odebrać go siłą. Chwilę wcześniej Berdowicz oznajmia, że królowa Elżbieta II ma 7000 lat. Wie to od youtuberki Eleny Kapulnik, której przyznała się do tego sama Elżbieta. Smutne, śmieszne i jeszcze raz smutne zarazem.

Kiedy tak śpicie w błogiej nieświadomości, mądrzejsi od was ludzie rozwiązują palące problemy tego świata. Wypuszczają nowe książki i organizują konferencje "naukowe". W jaki sposób smoki ziały ogniem - bo tak brzmi ten gorący temat - żarzy umysły kreacjonistów. Skąd takie zainteresowanie smoczym ogniem? Jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o religie.

Na chwile przenieśmy się do roku 2006 i słynnej konferencji Macieja Giertycha. Ojciec Romana Giertycha przekonywał nas, że smok wawelski był dinozaurem. Teza, że smoki były dinozaurami nie jest niczym nowym, szczególnie za oceanem. Produktem ubocznym poważnego traktowania Biblii jest przekonanie, że świat ma 6 tysięcy lat. Przez to wiele zjawisk sprzed milionów lat dzieje się podejrzanie niedawno. Co począć z takimi dinozaurami? Z braku lepszych kandydatów kreacjoniści przebrali je w skóry smoków. W ten sposób wpadli jednak we własne sidła. Talenty przypisywane smokom dalece wykraczają poza zdolności prostego dinozaura. Szczególnie problematyczne jest zianie ogniem. Udowodnienie, że można naparzać z pyska ogniem i że było to w zasięgu dinozaurów to nie lada zadanie. Kreacjoniści głowią się nad tym przynajmniej od lat 70. XX wieku.

Sama możliwość produkcji łatwopalnych substancji przez smoki jest do wyobrażenia. Przyznają to sami sceptycy, m.in biochemik Brett Cohen, w artykule Bad Breath. W roli smoczego ognia Cohen widziałby metan i fosforowodór. Jednak produkujące metan dinozaury byłyby takimi smokami, jak smokami są produkujący metan ludzie. Wszystko rozchodzi się o to, jak ziać ogniem i samemu się nie spalić. Wylatujący z pyska metan szybko rozprzestrzeniłby się we wszystkich kierunkach, zamieniając głowę smoka w kulę ognia. Kreacjoniści bronią się w tym miejscu przywołując osobliwy przykład strzela bombardiera (Brachinus explodens). Owad ten strzela z odwłoku wrzącą mieszanką substancji, czym potrafi poparzyć modliszkę. To jednak nie to samo co zianie ogniem. 

Szczególnie twórczy w wymyślaniu jak smoki (dinozaury) pluły ognień jest James Gilmer, autor książki: 100 Year Cover-Up Revealed: We Lived with Dinosaurs! Nie poprzestał na teoretyzowaniu. Uważnie przygląda się kościom dinozaurów wszędzie widząc miotacz ognia. Za smoki przebiera się najczęściej lambeozaury. W grzebieniu które nosiły na głowie, tacy "badacze" jak Gilmer widzą komory do przechowywania łatwopalnych gazów. Według kreacjonistów jeszcze inne źródło ognia mogło znajdować się na końcu pyska sarkozucha, wczesnokredowego krokodyla. Nie będę udawał, że znam się na dinozaurach, więc po odpowiedź "dlaczego nie" odsyłam do artykułu Philipa Sentera Fire-Breathing Dinosaurs?

Nie znam się na dinozaurach, ale powiedzmy, że znam się na smokach. Sorry, ale ilu z was miało na studiach kolokwium ze smoków? Ja miałem i mam dla naszych wierzących przyjaciół złą wiadomość. W kulturze zachodniej smok pojawia się po raz pierwszy w Iliadzie gdzie jest bezsprzecznie wężem. Starożytne opisy smoków odnosiły się głównie do eskulapa i pytona. W rolę smoków wcielały się też kobry, krokodyle a nawet wydry. Latające smoki to już wytwór wyobraźni św. Augustyna, który jako pierwszy dodał smokom skrzydeł. Osobną ewolucje przeszedł smoczy ogień. Pierwotnie smoki pluły trucizną (jak to węże). Mniej więcej od I wieku n.e. pojawia się idea smoka o zatrutym oddechu. Pierwsza pisemna wzmianka o ogniu pochodzi z IV wieku, z "Dziejów Filipa". Czemu więc dinozaury zaczęły ziać ogniem dopiero od IV wieku? O to proszę pytać kreacjonistów.

Lubię tematy przy których nie muszę myśleć nad tytułem. Po prostu piszę o czym jest i już mam mocne otwarcie. Najstarsze wyobrażenia morderczych drzew zdecydowanie różnią się od dzisiejszych. Były to liściaste monstra podszywające się pod seksowne kobiety, czym kusiły marynarzy. Wyposzczony marynarz najwidoczniej nie przebierał, jak nie kobieta z rybim ogonem to drzewo z dziuplą. Nie oceniajmy.

Koncepcję krwiożerczego drzewa odmieniło odkrycie Johna Ellisa z 1768. W liście do Linneusza opisał owadożerną muchołówkę. W tamtych czasach biolodzy wiedzieli, że muchówka gwałtownie zamyka swoje liście, kiedy przycupnie na nich owad. Przyrodnicy znali jej nadwrażliwe liście, nie przypuszczali jednak, że roślina robi to celowo. Linneusz zignorował list Ellisa, uważając idee chwytających muchy roślin za absurdalną. Pomysł na krwiożercze krzaki odkurzył dopiero, skądinąd znany, Karol Darwin. W 1874 opublikował wyniki swoich badań nad owadożernymi roślinami, zaś rok później wydał jedno ze swych ostatnich dzieł Insectivorous Plants, poświęcone muchołówce.

Darwin był ówczesnym Sławomirem - wszystko co tworzył odbijało się szerokim echem. Z mięsożernymi roślinami nie było inaczej. Już w 1874 amerykańska gazeta The World pisała o dziwnych praktykach wśród tubylców z Madagaskaru. Niemiecki badacz Karl Liche widział jak tamtejsze plemię składało ofiarę z młodej dziewczyny. W trakcie tajemniczego rytuału dziewczyna została pożarta przez wielkie, mięsożerne drzewo. Nie muszę chyba dodawać, że nigdy nie było żadnego Karla Liche, plemienia ani takiego drzewa. Historię o plemieniu wystylizowano na relację naukową. Według Daniela Loxtona sam Darwin zabierając się do jej czytania myślał, że jest prawdziwa. Dopiero po paru stronach zorientował się, że to humbug. Historia o drzewie ludojadzie rozeszła się dzięki prasie brukowej. W ciągu paru lat drzewa zjadały ludzi w Nikaragui, na Filipinach i w Australii. Pojawiły się też powieści z morderczymi roślinami w tle. W 1894 wydano Strange Orchid H. G. Wellsa, późniejszą inspirację do horrorów o kwiatach ludojadach.

Odkrycie owadożernych roślin odmieniło nasze fantazje. Drzewa udające kobiety odeszły w cień, a w ich miejsce przyszły wysysające ludzkie soki mutanty. Mechanizm działania roślin ludojadów był podobny do tych znanych u rosiczek, muchołówek i dzbaneczników. Aby dodać odrobinę emocji w XX wieku drzewa postanowiły ścigać swoje ofiary. Od 1951 i powieści "Dzień tryfidów" mordercze krzaki zaczęły uganiać się za ludźmi. W 1955 Władca Pierścieni wylansował obowiązujący do dziś model mobilnego drzewa - Enta. W 2007 w Indiach przyłapano Enta na próbie pożarcia krowy. Według wieśniaków z indyjskiego regionu Padrame drzewo wypluło krowę dopiero po tym, jak zostało obrzucone patykami. Relację z tego fascynującego wydarzenia znajdziemy na youtubie, polecam. Najsłynniejszym obecnie drzewem na świecie jest Groot, postać z filmu Strażnicy Galaktyki. Jest tak popularny, że toczy się nawet spór o jego obywatelstwo. Swego rodaka widzą w nim m.in Portorykańczycy. Nie wiem czy korzenie Groota sięgają Portoryko, ale jego ojcem chrzestnym pozostaje Karol Darwin.

Podziwiam płaskoziemców. Ich wierzenia są tak kuriozalne, tak niemożliwe do pogodzenia z czymkolwiek, że utrzymanie ich wymaga nadludzkich operacji myślowych. Płaskoziemcy są albo geniuszami, albo..., nie no, muszą być geniuszami. Człekopodobny duch stworzył im świat i podyktował książkę (zwaną Biblią), którą przyjmują bez najmniejszych zastrzeżeń. Problem w tym, że kiedy przyjmujemy ją bez zastrzeżeń, pojawiają się liczne zastrzeżenia w stosunku do reszty świata. Jeśli Ziemia jest nieruchomym dyskiem stworzonym kilka tysięcy lat temu, to świat nie ma sensu. Płaskoziemcy mając do wyboru 1) Biblia nie ma sensu 2) Świat nie ma sensu - wybrali opcje numer 2.

Każdy kto dołączy do nich na facebooku, w ramach pakietu startowego dostaje książkę "Płaska Ziemia – ukrywana prawda". Z niej dowiemy się, że wszystko co kiedyś miało miejsce, tak naprawdę nigdy się nie wydarzyło. Prawie nic się nie wydarzyło, bo nie mogło, skoro świat ma 6000 lat. Płaskoziemcy jednym ruchem wyrzucili do śmieci całą prehistorię. Kasując ją na masową skalę przy okazji wsadzili do niszczarki ogon dinozaura. Dinozaur i tak powinien się cieszyć, bo przynajmniej to wyjaśnili. Nasza rodzima kultura ceramiki wstęgowej nie miała tego szczęścia. Wymazali ją z historii bez jednego słowa, jak tysiące, setki tysięcy rzeczy i zjawisk starszych niż 6000 lat.

Autor 'Płaskiej Ziemi - ukrytej prawdy" zaczyna od tego, że dinozaury wymyślono nim je odkryto. Zaproponowany w 1841 termin "dinozaur" wyprzedzać miał jakiekolwiek skamieniałości. W rzeczywistości kolekcjonowano je już w XVI wieku. Nie uważano ich jednak za resztki dawnych organizmów. Za Arystotelesem sądzono, że to twory samej Ziemi. W XVII wieku  niepokój wśród teologów wywołały skamieniałe, wymarłe amonity. Ich istnienie zaprzeczało religijnej narracji. Ta zakładała, że od czasów genesis gatunków ani nie ubywa, ani nie przybywa. W XVIII wieku znano już zasadę następstwa gatunkowego, Badacze potrafili przypisać warstwy skał do konkretnych skamieniałości. Tak w 1831 rozpoznano "Erę gadów". Wcześniej opisano szkielety m.in pterodaktyla (1784), mozazaura (1808), ichtiozaura (1811), plezjozaura (1821), iguanodona (1822) i megalozaura (1824).

Zdaniem płaskoziemców najlepszym argumentem za nieistnieniem dinozaurów jest ich elitarność. Może zacytuję: "Czemu zwykli ludzie nie potykają się o kości dinozaurów kopiąc w ogrodzie"? "Dlaczego odkrywcami dinozaurów są zazwyczaj paleontolodzy, a nie bezstronni ludzie"? "Czemu wystawiane są jedynie kopie szkieletów, a oryginały ukrywa w skarbcach pod kluczem, gdzie mają do nich dostęp jedynie naukowcy"? "Dlaczego nie udostępnia się kości tyranozaura niezależnym badaczom"? Czemu Janusz miałby sobie nie poradzić z badaniem dinozaurów (to już moje)? I tak wkraczamy w świat kultu amatora, filaru naszych czasów. Kilka lat temu przyjęło się określenie - kultura wernakularna. Pracownia Prostej Polszczyzny miałaby w tym miejscu wiele do powiedzenia. Ja pozostanę przy przysłówkach "amatorska" bądź "nieprofesjonalna". Kultura amatorska niepodzielnie dzieli i rządzi na youtube. Każdemu wydaje się, że zna się na wszystkim. Nie mając pojęcia jak coś wykonać, kręcimy filmiki z poradami dla innych. Podczas sobotniej rozkminy ludzie obalają  prawa biologii i fizyki. Płaskoziemcy są tego skrajnym przykładem.

Kultura nieprofesjonalna zdominowała sferę zjawisk paranormalnych. Czemu poszukiwacze Wielkiej Stopy nie mieliby jej odkryć? Przecież mają kapelusze i siatki na motyle jak "prawdziwi" biolodzy, a ci odkrywają nowe gatunki. Czemu grono nastolatków nie miałoby udowodnić istnienia duchów w nawiedzonym domu? Mają przecież różne mierniki, które pikają i pokazują jakieś cyferki, jak u "prawdziwych" naukowców. Czemu płaskoziemca ma sobie nie poradzić z kształtem planety? Ma przecież poziomicę, oczy, chłopski rozum i internet. Sednem kultury wernakularnej (już niech będzie) jest moc drzemiąca w Januszu. Wystarczy sznurek, kawałek linijki i drżyjcie uniwersytety!  Płaskoziemcy nie potrafią znaleźć dinozaurów więc te nie istnieją. W dodatku skoro Biblia o nich nie mówi, to nawet nie muszą szukać. Według płaskoziemców szkielety dinozaurów to mieszanka kości "krokodyli, legwanów, żyraf, kangurów, strusi i delfinów". Tak jakby któryś płaskoziemca potrafił odróżnić kości krokodyla i kangura.

Mamy zatem rozkochanie się w biblijnej wizji świata i umiłowanie amatora. Pozostaje jeszcze zamiłowanie do spisków. Według podręcznika dla płaskoziemców "Epokę lodowcową" i "Park Jurajski" nakręcili masoni. Wszystkie telewizje nadające programy o dinozaurach, National Geographic, Discovery - wszystko to masoni "Mit o dinozaurach" jest anty-chrześcijańskim wymysłem stworzonym aby odciągnąć ludzi od Boga. Zacytuję: "idea dinozaurów sugeruje, że niedoskonały Bóg musiał długo myśleć nim stworzył człowieka". Skoro dinozaury żyły kilkaset milionów lat, a ludzie tylko kilkaset tysięcy, to czyj jest Bóg, nasz czy dinozaurów?

Tło wydarzeń jest chyba wszystkim znane. Popularna teoria spiskowa głosi, że Amerykanie nie wylądowali na Księżycu. Pomysł na wielkie księżycowe oszustwo pojawił się pod koniec lat 70. W latach 80. istniało już wiele wersji tego spisku, w tym interesująca nas opcja z Kubrickiem. Czemu akurat Stanley Kubrick maczał w tym palce? Spiskowcy szukali kogoś kto nakręciłby lądowanie na księżycu. Kubrick zasłynął dobrze wyglądającą "2001: Odyseją kosmiczną". To wystarczyło aby wmieszać go w intrygę. Myślę, że gdyby wokół astronautów fruwały na Księżycu ptaki, spiskowcy podejrzewaliby o to Hitchcocka. Historia o Kubricku powoli dreptała w stronę sterty gnoju, z rozkładających się teorii spiskowych. Kiedy miała już spokojnie zgnić, w 2002 nieoczekiwanie odżyła.

Wszystko za sprawą Francuskiego reżysera Williama Karela. Jego dokument "Ciemna strona Księżyca" to arcydzieło trollingu spiskowego. W filmie jest dosłownie wszystko. Kubrick kręci lądowanie na Księżycu. Nixon po pijaku wydaje wyrok śmierci na ekipę filmową. Nim rano wytrzeźwieje płatni zabójcy są już w drodze i nie może ich odwołać. Ekipa ukrywa się w Wietnamie, gdzie USA wysyła tysięcy żołnierzy aby ją odnaleźć. Pojawiają się też Żydzi tuszujący spisek. W filmie widzimy doradców prezydenta Nixona, bliskich Kubricka i byłych astronautów. Czytają przygotowane kwestie bądź odpowiadają na inne pytania niż widzimy na ekranie. Niektórych rozmówców grają aktorzy. Ich imiona i nazwiska zaczerpnięto z filmów Kubricka. Producent lądowania na księżycu to Jack Torrance, główny bohater "Lśnienia". Film kończą surowe sceny, na których widzimy jak manipulowano wywiadami aby skleić sensacyjną historię. Wszystko to zostało wyemitowane przez stację SBS 1 kwietnia 2003 - w prima aprilis. 1 kwietnia 2004 film puściło 10 kolejnych telewizji, w tym francuska Arte.

Wiem, kliknęliście dla JP2, zaraz się pojawi. Przechodzimy do kolejnego prima aprilis, tym razem 1 kwietnia 2005. "Ciemna strona Księżyca" znalazła się w ramówce TVP. Wiem, że czyta mnie bezbożna hołota która nie kojarzy tej świętej daty, dodam więc, że następnego dnia zmarł Jan Paweł II. Przełom marca i kwietnia był dziwny. Nie emitowano reklam, a program od rana do nocy wypełniały filmy o papieżu. Reporterzy płakali na wizji, a ludzie prześcigali się w okazywaniu miłości do Ojca Świętego. Jakiekolwiek telewizyjne żarty zostały schowane do szuflady, a program zmieniono w oczekiwaniu na informacje z Watykanu. "Ciemną stronę Księżyca" wyemitowano dopiero wiele miesięcy później. Chyba na wakacje, bo pamiętam jak wracałem z boiska. Film poleciał około godziny 20. 

Sęk w tym, że odrywanie go od 1 kwietnia jest niebezpieczne. W prima aprilis wyszedłby z tego fajny żart. Nadanie go w inny dzień, to już pokładanie (złudnej) nadziei w rozsądek widzów. Dla postronnego widza wszystko to może nie być takie oczywiste. Poza idiotyczną fabułą, mamy Rumsfelda, Kissingera, Buzza Aldrina i wdowę po Kubricku przyznających, że lądowanie na księżycu nakręcono w studiu. Co gorsza, jeśli ktoś nie doczekał do końca, stracił fragment mówiący "to żart!". Chyba nie muszę dodawać że fragmenty tego dokumentu krążą po youtube jako dowody, że ludzie nie wylądowali na Księżycu. Katolicy lubią podkreślać niezwykłość daty śmierci Papieża. Może powinni uwzględnić też księżycowy kontekst. Co w ten sposób chciał osiągnąć Bóg? Czy też nie wierzy w lądowanie na Księżycu?

W ostatnich dniach The Sun wałkuje temat Jamesa Olivera. Chłopak twierdzi, że przybył do nas z przyszłości, dokładnie z roku 6491. Brytyjski dziennik nie bagatelizuje słów youtubera, jego wersję potwierdził przecież wykrywacz kłamstw. Dobrze, że Oliver nie twierdził, iż jest kukurydzianym chrupkiem, bo gdyby wskazówka wariografu nie drgnęła, uznano by istnienie chrupko-ludzi. Tak czy owak podróżnicy w czasie zalewają sieć. Pół roku temu ze swej przeszłości (tudzież przyszłości) zwierzył się Alexander Smith. Opowieść o tym jak trafił tu z roku 2118 obejrzało na youtube 7 milionów widzów. Tej zimy, również na youtube, swój coming out zaliczył niejaki Noah, przybysz z roku 2030. Znalazł się też chrononauta, który przywiózł ze sobą fotografię miasta z 6000 roku. Jeśli macie kramik z pocztówkami możecie być spokojni o ten biznes. Za 4 tys lat pocztówki są nadal w modzie. Zdjęcie z przyszłości wygląda tak.

Na podróżach w czasie można zrobić prawdziwą karierę. Udowodnił to dr Bruce Goldberg, psychoterapeuta, badacz innych wymiarów i podróżnik w czasie. O swoich wyprawach skrobnął nawet kilka książek. Prowadzi też drogą, autorską terapie opartą na psychologii z przyszłości. W karierę polityczną poszedł natomiast Andrew Basiago. Trzeba przyznać, że gość ma rozmach. Nie ograniczał się do pospolitych podróży w czasie. Teleportował się po całej galaktyce. Dzięki swym umiejętnościom dowiedział się, że do roku 2028 zasiądzie w Białym Domu. W 2016 kandydował już na prezydenta USA.

Rozwój internetu jest dziwnie powiązany z chrononautami. Do prekursorów trollingu należał John Titor. W roku 2000, na raczkujących wówczas forach przekonywał, że przybył tu z roku 2036. Przez pewien czas uchodził za internetowego celebrytę. Niestety dość szybko popadł w krzysztofojackowizm. Przewidział wiele wojen, które nie wybuchły. Okolice roku 2000 to także Bob White (w rzeczywistości, cierpiący na schizofrenie Robert Todino), pionier spamu. Rozklekotany wehikuł czasu Boba odmówił posłuszeństwa i biedak utknął w naszych czasach. Postanowił rozesłać tysiące maili w nadziei odnalezienia innych chrononautów. W mailach pytał, czy ktoś pożyczy mu "generator osnowy rzeczywistości", bo jego uległ awarii. Nikt nie podzielił się swoim generatorem. Goście z przyszłości okazali się chytrymi złamasami.

Na koniec klasyczny fake news - historia Andrew Carlssiniego. W 2003 aresztowało go  FBI, po tym jak w ciągu kilku dni spędzonych na giełdzie, rozmnożył kilkaset dolarów do astronomicznej kwoty 350 milionów. W czasie przesłuchania zeznał, że wszystko to dzięki podróżom w czasie. Wiadomość tę powieliło wiele poważnych gazet, w tym bankier.pl. Niestety, ale historia ta została wymyślona na łamach Weekly World News. W numerze o Carlssinim, mamy również historie dziecka z Baltimore, które źle wykręciło numer telefonu i dodzwoniło się do Bin Ladena. Parę stron wcześniej znajdziemy też wywiad z kosmitą, który żąda opuszczenia Ziemi przez ludzkość, dając nam czas do 1 stycznia 2020. Nie przeszkodziło to znanemu, polskiemu youtuberowi Krzysztofowi Woźniakowi, przeprowadzić dogłębną analizę przypadku Carlsinniego. Na co dzień Woźniak poszukuje dowodów na to, że papieżem Franciszkiem sterują kosmici oraz tropi żydowskie spiski. Jednak przede wszystkim znany jest z krzewienia myśli Janusza Korwin Mikke. Tak, w internecie takie poglądy chodzą parami.

Ileż uśmiechu promieniuje z tego misiowatego ciała. Aż chce się dać mu ciastko. Kim Dzong Un, bo o nim mowa, to gość niezwykły. Dwa lata temu odkrył lekarstwo na AIDS, ebolę i raka. Cudowną miksturą okazała się stworzona przez niego mieszanka ziół. W nadludzkich dokonaniach ściga się ze swym zmarłym ojcem Kim Dzong Ilem. Il sławił się przepędzeniem smoków (tak, smoków!) atakujących koreańskich wieśniaków. Syn nie walczy ze smokami. Jest zajęty ocieplaniem wizerunku. Wcześniej zabił m.in. brata, wujka i byłą dziewczynę. Nie oceniajmy. Wszyscy macie takie dobre relacje z byłymi?

Wbrew pozorom nie jest to kolejny tekst śmieszkujący z koreańskiej propagandy. Ciekawsze niż cuda przypisywane Kimom są źródła z których wypływają. Bo choć lista zdolności poszczególnych Kimów jest długa, ma ona wspólny mianownik. Kimowie władają nie tylko Koreą Północną, ale też przyrodą. Przypisuje się im takie zdolności jak sprowadzanie deszczu, odganianie chmur i majstrowanie w porach roku. Z czasem chłopcy stali się zakładnikami własnych mocy. Jeśli lansujesz się na władce żywiołów to wypada mieć broń jądrową. Kimowie to nie tylko eksplozje atomowe, mruczące góry i pękająca na ich widok kra. To także władcy zwierząt. Śmierć Kim Dzong Ila zapowiadały krążące żurawie oraz stada zawodzących srok. Moimi faworytami są niedźwiedzie, który wybudziły się ze snu. Koreańskie media donosiły jak te wyczłapały ze swych gawr i szlochały z rozpaczy.

Kandydatem na wyjaśnienie tego egzotycznego świata jest muizm. Jest to rodzima, pierwotna religia Półwyspu Koreańskiego wywodząca się z archaicznego szamanizmu. Koreańscy szamani mu różnią się od zwykłych szamanów. Nie tylko użyczają swych ciał duchom. Poza duchami ludzi i zwierząt, szamanów mu opętać mogą bogowie. Najciekawszym rodzajem istoty, która może zawładnąć szamanem jest changun, duch wodza wojownika. Kimowie mają zaskakująco wiele wspólnego z obrazem changuna. Jeśli jesteś wcieleniem changuna, z miejsca stajesz się wybitnym wodzem i półbogiem. W Polsce koncepcję łączącą Kimów z muizmem rozpropagował Roman Husarski na łamach Tygodnika Powszechnego. Wcześniej wizerunki Kim Dzong Ila i Kim Ir Sena wiązano z konfucjanizmem i chrześcijaństwem.

Kolejni przedstawiciele dynastii Kimów są zatem pomostem pomiędzy światem ludzi a światem duchów. Oswajają dziką przyrodę, czyniąc przewidywalnym to co przypadkowe. Dla Koreanczyków z północy Kim nie należy do naszej rzeczywistości. Jest częścią szerszego, kosmicznego porządku, elementem szamańskiego snu i kumplem rzeczywistości nadprzyrodzonej. W oficjalnie ateistycznej Korei, Kim Dzong Un wspina się na święto górę Pektu przed podjęciem ważnych decyzji. Zupełnie jakby radził się góry co ma począć. To ostatnie Polacy powinni akurat zrozumieć. Podobnie czyni Prezydent Duda wizytując Jasną Górę.

Nawet obłąkany zabójca musi mieć konto na instagramie. Takie czasy. Jeśli nie wiecie o co chodzi, to najwyraźniej za nimi nie nadążacie. Od stycznia w Koszalinie szalał psychopatyczny klaun. W Koszalinie w sensie na instagramie, na którego wrzucał zdjęcia jak szaleje w Koszalinie. Klaun prowadził też konta na innych portalach, gdzie żebrał o subskrypcje i promował swój hasztag #murderer_tommy. Wiadomość o klaunie rozeszła się pocztą shitpostererową,. Teraz najlepsze. W mrożąca krew w żyłach grę z klaunem postanowili zagrać... youtuberzy. No cóż, jaki przeciwnik tacy bohaterzy. Troje znanych youtuberów rozwiązywało zagadki, które wysyłał im klaun. Brawo youtuberzy, jeeee! Ich losy śledziło na żywo ponad 100 tysięcy widzów. Po kilku dniach wyszło na jaw, co na pewno was zaskoczy, że klaun był postacią marketingową. #jutuberzy smuteczek.

Takie akcje jak ta, mogą zakończyć pewien okres w życiu symbolu, w tym przypadku klauna. Legendę o klaunach porywających dzieci zmyślono w Bostonie w roku 1980. Od tego czasu obraz ten wałkowano w horrorach, aż wkroczył w obecną fazę. Posługiwanie się obrazem zagadkowej siły w celach komercyjnych, to duży cios dla mrocznego wizerunku. Dla zagadki nie ma nic gorszego, jak brutalne obdzieranie jej z aury tajemnicy. Klaun morderca jest ofiarą własnego sukcesu. Nie ważne jak enigmatyczne byłoby zjawisko, jeśli przekroczy pewien próg w końcu zostanie zassane do kultury głównego nurtu.

Taki los spotkał kręgi w zbożu, co śledziłem nawet na tym blogu. Po złotym dla siebie okresie, kręgi stały się na tyle znane, że zainteresowały branże reklamową. Rynek zalały fałszywe kręgi, będące częścią promocji nowych marek. Sam fakt, że rynek interesuje się czymś zagadkowym, okrada to coś z najcenniejszych cech - bycia niezbadanym, tajemniczym, niszowym. Każda tajemnica, która rozbudzi wyobraźnie mas, prędzej czy później wyląduję na stercie kulturowych banałów. Media wielokrotnie udowadniała, że są w stanie zajechać każdy, nawet najbardziej kontrkulturowy temat. Wszystko co zainteresuje społeczeństwo zostanie ostatecznie przez popkulturę zassane, przeżute i wyrzygane.

Legendy miejskie na temat klaunów nigdy mnie nie drażniły. Znalazłbym kilku innych kandydatów, którym życzyłbym takiego zaorania. Powstało już tyle filmów o egzorcyzmach, że temat wydaje się wyeksploatowany. Liczę na jakiś ostatni akt. Marzy mi się show z udziałem egzorcystów, gdzie księża walczyliby z demonami na czas. Mogliby ścigać się w odmawianiu modlitw i uspokajaniu szamoczących się dzieci. Zagnanie mistycznej głupoty do kurwienia się w przemyśle rozrywkowym przynosi lepsze rezultaty, niż tabuny tekstów piętnujących tę głupotę. Nazwałbym to efektem wąsatej ciotki. Jeśli coś leci na TVP Rozrywka w ulubionym paśmie naszej cioci, to z natury rzeczy nie wydaje się atrakcyjne. 

Czy wizerunek klauna mordercy trafi do słoika z formaliną? Czy zostanie odstawiony na zakurzoną półkę w muzeum kuriozów? Jeszcze za wcześnie na etykietę "trwale nieprawdziwe", na która pracują sobie np. latające spodki. Nie mniej akcja jak ta sprzed kilku dni, jest podążaniem dokładnie w tym kierunku. Jeśli ktoś wątpi w taką możliwość, niech przypomni sobie ghostface z filmu "Krzyk'. Maskę będącą symbolem psychopatycznego ludobójcy oglądaliśmy dosłownie wszędzie, w komediach, bajkach, a nawet filmach porno. Czy coś zostało z jej pierwotnego znaczenia? Dziś kupimy ją na straganie za 5 złotych. Patrz psychopatyczny klaunie, patrz i bój się.

Jednym z najstraszniejszych momentów mojego dzieciństwie, było wysłuchiwanie bajek Hansa Christiana Andersena. Na szczęście niewiele z nich pamiętam. Kojarzę okładkę kasety, były na niej łabędzie. Pamiętam też, że główna bohaterka szyła ubrania z pokrzyw zerwanych na cmentarzu. Tak! Właśnie takie bajki puszczali mi moi rodzice! Nie wiem czy nie powinienem ich za to pozwać. Obecnie jako (wciąż jeszcze) dwudziestoparolatek nadal boję się łabędzi i icj złowieszczych dziobów.

Szukając odpowiedzi na pytanie czy padłem ofiarą maltretowania, natrafiłem na książkę You Might Be a Zombie o animowanych postaciach ze zwichrowanym dzieciństwem. Jeśli byliście niekochani i zaniedbywani przez rodziców, to może pocieszy was że, w kreskówkowym świecie z grubsza 80 procent wszystkich dzieci to szwendające się bez celu sieroty. Gdzie są rodzice siostrzeńców Kaczora Donalda? Według oryginalnego komiksu rodzice Hyzia, Dyzia i Zyzia wciąż żyją, a jakoś nie interesują się losami swoich dzieci. Jeszcze gorzej trafiły Wojownicze Żólwie Ninja. Ze wszystkich możliwych miejsc na Ziemi, trafiły do wielkiego zmutowanego szczura, który nakłaniał je do bicia i przetrzymywał w kanałach niczym Josef Fritzl.

"Czerwony Kapturek i "Królewna Śnieżka", mają niewiele wspólnego ze swoimi średniowiecznymi pierwowzorami. W XX wieku większość bajek (może poza "Jasiem i Małgosią") pozbawiono brutalnych scen i ociosano z szokujących wątków. Tymczasem oryginalne fabuły tych wszystkich "Królowych Śniegu" i "Kopciuszków" to pełne zboczeń rzeźnie! "Czerwony Kapturek" jakiego kojarzymy, inspirowany jest na edycji Le Petit Chaperon Rouge z roku 1697. Historia wygląda bardzo podobnie, z tym, że ta z 1697... kończy się w momencie w którym wilk wszystkich zżera. Nie ma w niej bohaterskiego leśniczego ani dobrego zakończenia. Mimo to, jest to jedna z najbardziej lajtowych wersji Kapturka jakich znamy. W większości średniowiecznych wersji, takich jak XIV wieczna włoska baśń "Fałszywa babcia", mamy zarówno seks jak i kanibalizm. Zwykle wilk nie zjada babci, a podaje ją kapturkowi do kolacji, Mała szamie własną babcie i kończy w łóżku z wilkiem.

Jeszcze większą ilość wątków kanibalistycznych znajdziemy w "Królewnie Śnieżce". Zła królowa, zazdrosna o urodę Śnieżki, postanawia ją zabić. W dzisiejszych wersjach od biedy usłyszymy, iż jako dowód morderstwa pragnie zobaczyć serce Śnieżki. Jeszcze niedawno, chciała owe serce także zjeść. W wersji braci Grimm z 1812, chce zjeść nie tylko serce, ale także jej wątrobę, płuca i jelita. Dodajmy, że u braci Grimm Śnieżka ma zaledwie 7 lat. Książę, którego pocałunek ratuje Śnieżkę, ma zatem dość oryginalne preferencje seksualne.

Niektóre z bajek tak ocenzurowano, że straciły sens. Taką bajką, w której nie wiadomo o co chodzi, jest "Śpiąca Królewna": księżniczka po ukłuci się wrzecionem w palec zapada w sen, z którego budzi ją pocałunek przystojnego księcia. Na pierwszy rzut oka widać, że ktoś mocno majstrował w fabule. Wątki wybitnie się nie kleją. Dlaczego pocałunek miałby odczynić magiczne ukłucie? Wszystko wyjaśnia się w najwcześniejszej wersji "Śpiącej Królewny" pióra Giambattisty Basilea. Książę, który przybywa do królewny bynajmniej nie zadowala się pocałunkiem. Frywolnie sobie z nią poczyna, do tego stopnia, że ta rodzi mu dzieci. Wszystko to bez budzenia się! Głodny niemowlak, chce dobrać się do cycuszków mamusi przez pomyłkę ssie jej palec. Ten sam palec, którym ukłuła się w felerne wrzeciono. Malec wysysa zły czar, księżniczka budzi się i wszyscy żyją długo i szczęśliwie.

Wśród bajek spisanych przez Basilea, mamy także pierwszą wersje Kopciuszka. Poza motywem księcia szukającego swej wybranki po buciku, nic nie jest w tej bajce takie jakie znamy. Wersja Kopciuszka jaką wszyscy mamy w pamięci, pochodzi od Charlesa Perrault. Wariant braci Grimm nie znalazł sobie tylu entuzjastów. Być może dlatego, że jest na każdym kroku straszliwie brutalny. Na przykład, kiedy złe siostry chcą dostosować swoje stopy do rozmiaru pantofla obcinają sobie palce i pięty! Po wszystkim, kiedy książę rozpoznaje już Kopciuszka, ptaki wydziobują siostrom oczy! Koszule z pokrzyw Andersena nie wyglądają przy tym tak najgorzej.

Bez fałszywej skromności informuję, iż w ten piątek zapisałem się złotymi zgłoskami w historii nauki. Postawiłem na szali swoje życie - i to nie tylko te doczesne, ale i te wieczne. Postanowiłem przetestować samego diabła!

Zacznijmy od początku. Wpierw zorientowałem się w diabelskich usługach. Najprawdopodobniej pierwszą sprzedajną diabelską dziwką, był żyjący w VI wieku Teofil z Adany. Według starej, chrześcijańskiej legendy, niezadowolony z życia Teofil, podpisał swój cyrograf za pośrednictwem maga Salatyna. Przehandlowaną za złoto duszę uratowała Matka Boska, która wpadła do piekła i zabrała cyrograf diabłu. Czarnoksiężnik Salatyn ostatnio rzadko u mnie bywa, więc niestety ten sposób odpada.



Łatwiejszą metodę znalazł włoski skrzypek Giuseppe Tartini. Przyśniło mu się, iż odda duszę diabłu za zapodanie jakiejś fajnej nuty. Diabeł zagrał mu utwór tak genialny, że Tartini aż obudził się z wrażenia. Czym prędzej zapisał melodię (utwór znany zresztą jako Sonata Diabła). Dokonywanie czegoś jedynie w śnie brzmi jednak mało naukowo - też odpada.

Najsłynniejszą historią robienia interesów z diabłem w kulturze anglosaskiej, jest wątek bluesmana Roberta Johnsona. Biografowie Johnsona spierają się co do tego gdzie dokładnie doszło do zawarci paktu. Jedni uważają że skrzyżowaniu autostrad, inni że na cmentarzu, a jak na cmentarzu to na którym cmentarzu, itd. Mam nadzieje, że w moim przypadku wystarczy zwykły dom. Tym bardziej, że skrzyżowania autostrad nie są w Polsce częstym widokiem.

Jak do tej pory, chyba najtaniej swoją dusze odsprzedał Bart Simpson, bo za 5 dolarów. Na początku myślałem o garncu złota, ale diabeł to przecież nie skrzat siedzący na krańcu tęczy. Po drugie nie można być zbyt pazernym. Po szybkich targach z samym sobą, ostatecznie moja cena to ziarenko piasku. Szatan może robić ze mną co chce, jeśli tylko zmaterializuje jedno ziarenko piasku. Ma tego dokonać w tylko znanym szklanym przedmiocie. Dokładny wygląd ziarenka, jego kolor i inne cechy szczególne nie są mi znane. Informacje te są w posiadaniu osoby trzeciej. Eksperyment jest zatem jakozaślepiony, Ja nie wiem co ma się pojawić, nikt poza mną nie wie gdzie ma się pojawić. Cyrograf spisałem w oldschoolowej konwencji, naniosłem nawet w photoshopie pieczęcie Lucyfera i Belzebuba. Znalazłem je na cyrografie spalonego na stosie księdza Urbaina Grandiera. Pytanie: co dalej?

Wrześniowy wydanie mojego ulubionego czasopisma "Egzorcysta", krzyczy z okładki "Temat numeru: Cyrografy". Zatem wertuję. Według ks. Piotra Markielowskiego, autora artykułu "Moda na cyrografy", podpisanie paktu z diabłem daje na ogół reakcje natychmiastową. Patrze do fiolki, ziarenka piasku nie ma, czytam dalej. "Nie będzie przesadą, jeśli powiem, że 99% osób podpisujących cyrografy cierpi w konsekwencji na opętanie". Oznakami opętania według księdza Piotra są "pojawiają się na ciele symbole pentagramów, odwrócone krzyże i inne nacięcia". Biegnę do łazienki, pewnie mam już na czole wyciętego kozła, albo coś takiego. Niestety nic. Nic się nie dzieje. Do jasnej ciasnej, przecież nie chciałem daru czytania w myślach, o jakim pisze miesięcznik, a drobinkę piaski. Czy to możliwe, że dla diabła moja dusza jest warta jeszcze mniej? Miał być natychmiastowy efekt, pentagramy miały być, 99% szans. Oj panowie egzorcyści, coś mi ty śmierdzi. No fakt śmierdzi, jakby zapach siarki. Muszę kończyć, bo słyszałem stukot kopyt, chyba ktoś puka do drzwi - idę otworzyć.

Kiedy otumanione bromem i arsenem, nieświadome niczego społeczeństwo wcina niedzielny rosół, trwa ogólnoświatowa akcja "Stop Chemtrails!" Na dziś zaplanowano ponad 150 eventów na 5 kontynentach. Ponoć jakieś demonstracje mają się odbyć także w Polsce, ale niestety nie znam szczegółów. Jeśli ktoś nie wie czym są chemtrails (dosłownie "szlaki chemiczne"), polecam wyedukować się na tekście Bartka. W spiskowym języku chemtrails oznacza smugę kondensacyjną ciągnąca się za lecącym wysoko samolotem, nierzadko przeradzającą się w fikuśnego cirrussa. Taka chmurzasta krecha.

Według naszych dzielnych wojowników walczących z owymi chmurami, ataki gazowe w Syrii to przy tej złowieszczej smudze babie lato. Chemtrails to spisek tak tajny, że nawet najbardziej otwarte umysły, tak otwarte ze przeciąg hula w ich głowach, nie wiedzą dokładnie czym są i do czego służą chemtrails. Najpewniej jest to chemiczny oprysk o nieznanym składzie, jakaś nieznana toksyna, może jakaś tajna broń, generalnie "sama chemia". Wiadomo też, że w spisku biorą udział miliony. Twój sąsiad stróżujący na lotnisku, Pani Basia sprzątająca terminal, oni wszyscy są w tym umoczeni po szyje! Każdy, kto nie kupuje tego spisku, traktowany jako aktywny członek konspiracji. Wszystko byłoby zabawne, gdyby nie to, że masa ludzi święcie w to wierzy!

W ogólnopolskich mediach temat chemtrails pojawił się tylko raz. W rolę whistleblower'a, przestrzegającego nas przed "dziwnymi chmurami", wcielił się sam rzecznik prasowy Jasnej Góry o. Stanisław Tomoń. W swoim sławetnym artykule grzmiał na Sanepid, czemu nie zajmuje się groźnymi opryskami rozpylanymi na naszym niebie. Tłumacząc na polski: czemu Sanepid nie bada czegoś, czego nie ma.


Nie znaczy to, że nasi rycerze, że nasi obrońcy nieba, siedząc na co dzień cicho. Przypominam, że owe indywidua wystosunkowały w 2011 list otwarty do Ministra Obrony Narodowej, domagając się w nim natychmiastowego zaprzestania opryskiwania nieba "sztuczną zawiesiną", a nawet grążąc podjęciem "kroków prawnych, związanych z pociągnięciem do odpowiedzialności osób, winnych tego skandalicznego procederu". O dziwo, ministerstwo wystosowało odpowiedź (1, 2), podpisaną przez Zastępcę Dowódcy Sił Powietrznych, gen, Sławomira Kałuzińskiego. Lotnicy tłumaczą się w nim, że to co widzimy na niebie, to nie opryski rozpylane z samolotu, a kondensująca para wodna. Rzecz jasna, nie tylko nie przekonało to spiskowców - ich choroba wręcz się nasila. Tajemnicze są już nie tylko chmury, ale także kształty jakie tworzą krzyżujące się na niebie linie. Dla kogo są to znaki i co oznaczają? Strach się bać

Jeśli i wy kiwacie nosem na te wojskowe kłamstwa, nie lękajcie się! Postanowiłem przyłączyć się do dzisiejszej akcji i koło południa zbudowałem za domem rozpraszacz sztucznych chmur! Wszystko wedle instrukcji znalezionej w internecie. Kilka splecionych ze sobą rurek. Łopatologiczna konstrukcja, nawet jak dla mnie. Interesujące, że kiedy tylko mój cloudbuster stanął na trawniku, niebo rzeczywiście jakby pojaśniało. Chmury wydawały się zanikać, ślady po samolotach wręcz rozsuwały się od miejsca wyznaczonego osią mojego rozpraszacza. W centrum niebo jakby poczerwieniało, a tworząca się zorza zaczęła  promieniście rozchodzić się na boki! Nagle niebo rozstąpiło się, a moim oczom ukazał się anioł! No dobra, przyznaje się, nic się nie wydarzyło. Chmury nawet nie drgnęły, przynajmniej na moim niebie. Jednak w internetowej specyfikacji chembustera napisano, że jego zasięg dochodzi do 190 km! Więc jeśli ktoś z Katowic lub Poznania widział idącą po niebie fale niszczącą ślady po samolotach - to był mój rozpraszacz! Oczywiście jak każdy majsterkowicz, dopiero po wszystkim zajrzałem do zasad bezpieczeństwa. I co czytam: dotknięcie nierozładowanego cloudbuster może doprowadzić do porażenie "energią orgonalną", czego skutkiem może być trwałe kalectwo. Fuck, jeszcze mogłem przy tym zginać!

Kreacjoniści lubią pastwić się nad ewolucyjnymi fałszerstwami. Do ich ulubionych tematów należy Człowiek z Piltdown oraz Archeoraptor (znany jako "kurczak z Piltdown). Dostosowanie znalezisk do teorii zamiast teorii do znalezisk nie jest wynalazkiem nowym. W średniowieczu mówiono o takich znaleziskach Lusus Naturae - dziwy natury.  W XVII wieku niemiecki jezuita Athanasius Kircher zbierał okazy flory i fauny, gdzie w naturalny sposób objawił się krzyż, wierząc, że Bóg umyślnie umieszcza ten wzór, aby wzmocnić nas w wierze. W tym samym czasie Lodovico Moscardo zbiera kamienie przypominające budynki. Włoch zamierzał udowodnić, że matka natura obserwuje nas i umyślnie naśladuje. Jeśli chodzi o matactwa w antropologii, to z XIX wieku mamy Nondescript Man'a Charlesa Watertona i czaszkę z Calaveras. Jak na ogrom kości jakie przewijają się przez ręce paleontologów, ilość podrasowanych szkieletów nie jest zawstydzająca.

Przeciwnicy ewolucji mają własne skamieliny. Odpowiednikiem American Museum of Natural History w Nowym Jorku jest Creation Evidence Museum w Teksasie. Nowojorski AMNH mieści się w 25 budynkach i zawiera 30 milionów eksponatów. Jego kreacjonistyczny odpowiednik mieści się w jednej hali, a jego wszystkie eksponaty zmieściłby się w jednym pudle. To kolekcja tak skromna, że można pokusić się o omówienie całej zawartości tego pudła.

Pierwszą grupę dowodów stanowić mają znane skądinąd przedmioty, znajdowane w zaskakująco starych warstwach. Ludzkie rękodzieła wśród trylobitów miałyby dowodzić bytności człowieka na Ziemi od 6 dnia stworzenia. Jeśli ktoś czytał "Zakazaną archeologię" wedyjskiego kreacjonisty Michaela Cremo, pamięta podobny zbiór. Liczące miliony lat gwoździe, kubki, łańcuszki, a nawet monety (z wizerunkiem człowieka z maczugą w dłoni). Prawie wszystkie te przedmioty zostały odnalezione przez amatorów w momencie, kiedy teoria ewolucji wzbudzała największy opór - czyli na przełomie XIX i XX wieku w USA. Kołinsidens?


Chyba najbardziej efektownym elementem ekspozycji jest młotek osadzony w skale (1), znaleziony w Teksasie w latach 30. Kreacjoniści nie są zgodni, czy młotek pochodzi z kredy, syluru czy ordowiku, jako że nie sposób powiązać oplatającego go  kamienia z żadną okoliczną formacją skalną. Mamy więc dwie hipotezy. Kreacjonistyczna: 360 mln lat temu ludzie żyjący na terenie Teksasu używali takich samych młotków jak żyjący po nich XVIII-wieczni amerykańscy górnicy. Hipoteza ewolucyjna: W XVIII wieku górnik zgubił młotek, zaś rozpuszczone osady wapienne twardniejąc utworzyły dookoła niego skalną otoczkę. Jeszcze wcześniej niż młotków, ludzi używali sandałów. Odcisk buta w autentycznej, kambryjskiej skale (5), wydaje się w ogóle niezdeformowany przez ciśnienie i ruchy skał, jakim musiał być poddany przez pół miliarda lat.