Lubię tematy przy których nie muszę myśleć nad tytułem. Po prostu piszę o czym jest i już mam mocne otwarcie. Najstarsze wyobrażenia morderczych drzew zdecydowanie różnią się od dzisiejszych. Były to liściaste monstra podszywające się pod seksowne kobiety, czym kusiły marynarzy. Wyposzczony marynarz najwidoczniej nie przebierał, jak nie kobieta z rybim ogonem to drzewo z dziuplą. Nie oceniajmy.

Koncepcję krwiożerczego drzewa odmieniło odkrycie Johna Ellisa z 1768. W liście do Linneusza opisał owadożerną muchołówkę. W tamtych czasach biolodzy wiedzieli, że muchówka gwałtownie zamyka swoje liście, kiedy przycupnie na nich owad. Przyrodnicy znali jej nadwrażliwe liście, nie przypuszczali jednak, że roślina robi to celowo. Linneusz zignorował list Ellisa, uważając idee chwytających muchy roślin za absurdalną. Pomysł na krwiożercze krzaki odkurzył dopiero, skądinąd znany, Karol Darwin. W 1874 opublikował wyniki swoich badań nad owadożernymi roślinami, zaś rok później wydał jedno ze swych ostatnich dzieł Insectivorous Plants, poświęcone muchołówce.

Darwin był ówczesnym Sławomirem - wszystko co tworzył odbijało się szerokim echem. Z mięsożernymi roślinami nie było inaczej. Już w 1874 amerykańska gazeta The World pisała o dziwnych praktykach wśród tubylców z Madagaskaru. Niemiecki badacz Karl Liche widział jak tamtejsze plemię składało ofiarę z młodej dziewczyny. W trakcie tajemniczego rytuału dziewczyna została pożarta przez wielkie, mięsożerne drzewo. Nie muszę chyba dodawać, że nigdy nie było żadnego Karla Liche, plemienia ani takiego drzewa. Historię o plemieniu wystylizowano na relację naukową. Według Daniela Loxtona sam Darwin zabierając się do jej czytania myślał, że jest prawdziwa. Dopiero po paru stronach zorientował się, że to humbug. Historia o drzewie ludojadzie rozeszła się dzięki prasie brukowej. W ciągu paru lat drzewa zjadały ludzi w Nikaragui, na Filipinach i w Australii. Pojawiły się też powieści z morderczymi roślinami w tle. W 1894 wydano Strange Orchid H. G. Wellsa, późniejszą inspirację do horrorów o kwiatach ludojadach.

Odkrycie owadożernych roślin odmieniło nasze fantazje. Drzewa udające kobiety odeszły w cień, a w ich miejsce przyszły wysysające ludzkie soki mutanty. Mechanizm działania roślin ludojadów był podobny do tych znanych u rosiczek, muchołówek i dzbaneczników. Aby dodać odrobinę emocji w XX wieku drzewa postanowiły ścigać swoje ofiary. Od 1951 i powieści "Dzień tryfidów" mordercze krzaki zaczęły uganiać się za ludźmi. W 1955 Władca Pierścieni wylansował obowiązujący do dziś model mobilnego drzewa - Enta. W 2007 w Indiach przyłapano Enta na próbie pożarcia krowy. Według wieśniaków z indyjskiego regionu Padrame drzewo wypluło krowę dopiero po tym, jak zostało obrzucone patykami. Relację z tego fascynującego wydarzenia znajdziemy na youtubie, polecam. Najsłynniejszym obecnie drzewem na świecie jest Groot, postać z filmu Strażnicy Galaktyki. Jest tak popularny, że toczy się nawet spór o jego obywatelstwo. Swego rodaka widzą w nim m.in Portorykańczycy. Nie wiem czy korzenie Groota sięgają Portoryko, ale jego ojcem chrzestnym pozostaje Karol Darwin.

Słyszeliście o UFO w Bałtyku? Leżało sobie na dnie i przypominało Sokoła Milenium. O sprawie było naprawdę głośno. Pisał o niej Business Insider, CNN, i Live Science. Kosmitami w Bałtyku zajmowały się wszystkie, duże portale fact checkingowe jak Snopes, czy Hoax or Fact. Google Trends pokazuje jak fraza "UFO baltic" nagle wystrzeliła w wyszukiwaniach, od Kanady po Australię. W tym samym czasie polskie google nie odnotowało takiego zainteresowania. W naszym morzu odnajdują statek obcych, a my nic! U nas przeszło to bez echa. I o tym jest niniejszy tekst. Nie o UFO w Bałtyku, ale o tym czemu Polacy je olali.

Zjawisko ekscytujące dla całej wsi nie interesuje właściciela podwórka na którym się dzieje. Tradycyjna medycyna chińska, w tym akupunktura, jest modna wszędzie, tylko nie w Chinach. Wszyscy świecują uszy metodą Indian Hopi, tylko nie Indianie Hopi. Świat emocjonuje się kosmitami w Bałtyku, tylko nie kraj nad Bałtykiem. Aby zrozumieć co się dzieje, musimy przyswoić sobie termin - orbis exterior. Jest to obca przestrzeń, która przytłacza nas innością. Orbis exterior to miejsce nieoswojone, chaotyczne, nie do końca bezpieczne. Orbis exterior to jednak nie to samo co terra incognita. O exteriorze coś jednak wiemy. Wiemy jednak za mało aby uznać je za "swoje"

Exterior jest dla nas zagadką. Nie rozumiemy panujących w nim praw. W skrajnym orbis exterior panują skrajne różne zasady od tych, które znamy. Wiemy, że księgowa z Płocka, po tym jak zamknie oczy, spontanicznie nie uniesie się w górę. Ale już mnich z klasztoru na szczycie Himalajów - cholera wie. Wiele dobrego można powiedzieć o lekarzu z Grudziądza, jednak aby wyciął nam wyrostek musi przeciąć nam skórę. Tymczasem filipińskiego uzdrawiacza ta zasada nie obowiązuje. Polacy korzystając z usług Filipińczyków oczekują od nich złamania reguł znanych w "naszym świecie". To też pokłosie tego jak wyobrażaliśmy sobie kiedyś Antypody. Ludzie po drugiej stronie Ziemi mieli oczy na dłoniach i płetwy. Nie obowiązywały tam żadne prawa logiki. Na takich wyobrażeniach żerują egzotyczni uzdrawiacze. Powinni pochodzić z miejsc odległych od nas nie tyle geograficznie co kulturowo. Brazylijczyk informatyk nie ma takiej mocy jak Brazylijczyk Indianin z Amazonii.

Polacy nie widzą w sobie jakiegoś szczególnego mroku. Tymczasem dla reszty świata jesteśmy właśnie taką krainą. Europa Środkowa to siedlisko czarownic, wampirów i tajemniczych rytuałów. Moim ulubionym przykładem jest amerykański horror "Hostel". Pokazuje dzisiejszą Słowację jako kraj kanibali, gdzie ulicami rządzą sfory dzikich dzieci, mordujących za gumę do żucia. Amerykanów nie przekona doniesienie o UFO na plaży w Miami. Co innego dalekie morze Bałtyckie. Jim i Bob łatwiej uwierzą w UFO na dnie Bałtyku, niż w zatoce na Florydzie. Nasz region pasuje im na wylęgarnię tajemnic. Dla Janusza i Grażyny nasz Bałtyk się do tego nie nadaje. Tam gdzie rozbijasz parawan i pozwalasz taplać się dziecku nie ma miejsca dla UFO. Bałtyk śmierdzi dorszem, ale to nasz Bałtyk i nasz smród. Znamy go zbyt dobrze, aby znaleźć w nim miejsce dla kosmitów. Dziwny jest ten świat. My boimy się haitańskich laleczek voodoo, a Haitańczyk bałby się pewnie kurpiowskich figurek z wosku.

Podziwiam płaskoziemców. Ich wierzenia są tak kuriozalne, tak niemożliwe do pogodzenia z czymkolwiek, że utrzymanie ich wymaga nadludzkich operacji myślowych. Płaskoziemcy są albo geniuszami, albo..., nie no, muszą być geniuszami. Człekopodobny duch stworzył im świat i podyktował książkę (zwaną Biblią), którą przyjmują bez najmniejszych zastrzeżeń. Problem w tym, że kiedy przyjmujemy ją bez zastrzeżeń, pojawiają się liczne zastrzeżenia w stosunku do reszty świata. Jeśli Ziemia jest nieruchomym dyskiem stworzonym kilka tysięcy lat temu, to świat nie ma sensu. Płaskoziemcy mając do wyboru 1) Biblia nie ma sensu 2) Świat nie ma sensu - wybrali opcje numer 2.

Każdy kto dołączy do nich na facebooku, w ramach pakietu startowego dostaje książkę "Płaska Ziemia – ukrywana prawda". Z niej dowiemy się, że wszystko co kiedyś miało miejsce, tak naprawdę nigdy się nie wydarzyło. Prawie nic się nie wydarzyło, bo nie mogło, skoro świat ma 6000 lat. Płaskoziemcy jednym ruchem wyrzucili do śmieci całą prehistorię. Kasując ją na masową skalę przy okazji wsadzili do niszczarki ogon dinozaura. Dinozaur i tak powinien się cieszyć, bo przynajmniej to wyjaśnili. Nasza rodzima kultura ceramiki wstęgowej nie miała tego szczęścia. Wymazali ją z historii bez jednego słowa, jak tysiące, setki tysięcy rzeczy i zjawisk starszych niż 6000 lat.

Autor 'Płaskiej Ziemi - ukrytej prawdy" zaczyna od tego, że dinozaury wymyślono nim je odkryto. Zaproponowany w 1841 termin "dinozaur" wyprzedzać miał jakiekolwiek skamieniałości. W rzeczywistości kolekcjonowano je już w XVI wieku. Nie uważano ich jednak za resztki dawnych organizmów. Za Arystotelesem sądzono, że to twory samej Ziemi. W XVII wieku  niepokój wśród teologów wywołały skamieniałe, wymarłe amonity. Ich istnienie zaprzeczało religijnej narracji. Ta zakładała, że od czasów genesis gatunków ani nie ubywa, ani nie przybywa. W XVIII wieku znano już zasadę następstwa gatunkowego, Badacze potrafili przypisać warstwy skał do konkretnych skamieniałości. Tak w 1831 rozpoznano "Erę gadów". Wcześniej opisano szkielety m.in pterodaktyla (1784), mozazaura (1808), ichtiozaura (1811), plezjozaura (1821), iguanodona (1822) i megalozaura (1824).

Zdaniem płaskoziemców najlepszym argumentem za nieistnieniem dinozaurów jest ich elitarność. Może zacytuję: "Czemu zwykli ludzie nie potykają się o kości dinozaurów kopiąc w ogrodzie"? "Dlaczego odkrywcami dinozaurów są zazwyczaj paleontolodzy, a nie bezstronni ludzie"? "Czemu wystawiane są jedynie kopie szkieletów, a oryginały ukrywa w skarbcach pod kluczem, gdzie mają do nich dostęp jedynie naukowcy"? "Dlaczego nie udostępnia się kości tyranozaura niezależnym badaczom"? Czemu Janusz miałby sobie nie poradzić z badaniem dinozaurów (to już moje)? I tak wkraczamy w świat kultu amatora, filaru naszych czasów. Kilka lat temu przyjęło się określenie - kultura wernakularna. Pracownia Prostej Polszczyzny miałaby w tym miejscu wiele do powiedzenia. Ja pozostanę przy przysłówkach "amatorska" bądź "nieprofesjonalna". Kultura amatorska niepodzielnie dzieli i rządzi na youtube. Każdemu wydaje się, że zna się na wszystkim. Nie mając pojęcia jak coś wykonać, kręcimy filmiki z poradami dla innych. Podczas sobotniej rozkminy ludzie obalają  prawa biologii i fizyki. Płaskoziemcy są tego skrajnym przykładem.

Kultura nieprofesjonalna zdominowała sferę zjawisk paranormalnych. Czemu poszukiwacze Wielkiej Stopy nie mieliby jej odkryć? Przecież mają kapelusze i siatki na motyle jak "prawdziwi" biolodzy, a ci odkrywają nowe gatunki. Czemu grono nastolatków nie miałoby udowodnić istnienia duchów w nawiedzonym domu? Mają przecież różne mierniki, które pikają i pokazują jakieś cyferki, jak u "prawdziwych" naukowców. Czemu płaskoziemca ma sobie nie poradzić z kształtem planety? Ma przecież poziomicę, oczy, chłopski rozum i internet. Sednem kultury wernakularnej (już niech będzie) jest moc drzemiąca w Januszu. Wystarczy sznurek, kawałek linijki i drżyjcie uniwersytety!  Płaskoziemcy nie potrafią znaleźć dinozaurów więc te nie istnieją. W dodatku skoro Biblia o nich nie mówi, to nawet nie muszą szukać. Według płaskoziemców szkielety dinozaurów to mieszanka kości "krokodyli, legwanów, żyraf, kangurów, strusi i delfinów". Tak jakby któryś płaskoziemca potrafił odróżnić kości krokodyla i kangura.

Mamy zatem rozkochanie się w biblijnej wizji świata i umiłowanie amatora. Pozostaje jeszcze zamiłowanie do spisków. Według podręcznika dla płaskoziemców "Epokę lodowcową" i "Park Jurajski" nakręcili masoni. Wszystkie telewizje nadające programy o dinozaurach, National Geographic, Discovery - wszystko to masoni "Mit o dinozaurach" jest anty-chrześcijańskim wymysłem stworzonym aby odciągnąć ludzi od Boga. Zacytuję: "idea dinozaurów sugeruje, że niedoskonały Bóg musiał długo myśleć nim stworzył człowieka". Skoro dinozaury żyły kilkaset milionów lat, a ludzie tylko kilkaset tysięcy, to czyj jest Bóg, nasz czy dinozaurów?

Właścicielom alpak, pigmejskich jeży i wietnamskich świnek mówię pogardliwe "phy". Co to niby za egzotyka? Trzymać w domu potwora, to dopiero bajer! Najłatwiej trzymać potwora pod łóżkiem. Niestety poniosło mnie hipsterstwo i mój materac leży na starych skrzyniach (beznadziejny pomysł, nie polecam). Potwór spod łóżka ma na szczęście kuzyna - potwora z szafy. Oba potwory to organizmy skiofilne (cieniolubne). Unikają światła i prowadzą nocny tryb życia. Szafa przystosowana dla potwora powinna być lekko niedomknięta. Znany z horrorów motyw uchylonych drzwi dowodzi, że stwór lubi świeże powietrze. Przeprowadzone w Stanach badania pokazują, że potwory w szafie wolą dzieci rasy białej. Doniesienia o potworach w sypialniach azjatów to rzadkość. Autorzy badania tłumaczą to odmiennym wychowaniem. A może chodzi o szafy, może te azjatyckie są za małe? W każdym razie jeśli jesteście biali hodowla potwora jest dla was!

Filmy o potworach z szafy pokazują, że szafa powinna być pełna. Potwór czuje się najlepiej wśród gęsto upakowanych ciuchów. Lubi też wieszaki. Kiedy potwór atakuje (nikt nie mówił, że hodowla jest łatwa) wciąga cię do szafy. Tak zrobił w Inside the Closet (1984) oraz Monster in the Closet (1986). Zaciągnięcie do szafy przez potwora ma też swoje dobre strony. Serial Spooksville wykazał, że szafa robi się wówczas zaskakująco pojemna. Potwora można też tresować. W There's a Nightmare in My Closet (1987) za kaganiec służy nocna lampka. Wiele pomysłów jak utemperować potwora podsuwa krótkometrażowy Monster Problems (2015). Okazuje się, że wystarczy przykryć się prześcieradłem, zamknąć szafę na klucz lub skonfliktować potwora z szafy z potworem spod łóżka.

Tak wiem, to tylko tanie horrory. Nie powinienem czerpać z nich wiedzy. Niemniej owe horrory opisują dokładnie to co opisują ludzie. Discovery Channel wypuścił przed laty serial Haunting, w Polsce emitowany jako "Duchy". Program odniósł nieznany wcześniej stacji sukces. Leci już 10 sezon i końca nie widać. Jeden z odcinków 3 sezonu opowiada o żyjącym w garderobie potworze. Dzielna, amerykańska rodzina w finałowej scenie pokonuje go wybijając w sypialni okno. Według tej ponoć autentycznej historii potwór z szafy został dosłownie wyssany przez światło.

Z potworem w szafie jest jak z grzybem, nigdy nie wiesz czy już go masz. Możesz dokonać w nocy heroicznego czynu. Podejść do szafy, przewertować wieszaki i prawie na pewno nic nie znajdziesz. Kiedy sprawdzamy szafę, szczególnie w obecności innej osoby, ta wydaje się pusta. Mimo to, kiedy zaśniesz potwór wyjdzie z szafy, chwyci cię za nogi i wciągnie do środka. Jak to możliwe? Potwór z szafy wykorzystuje nasz błąd znany jako "niewykorzystywanie informacji o rozkładzie danych". Polega na niedocenianiu ogólnych informacji gromadzonych przez całe życie i przecenianiu informacji dotyczących konkretnej sytuacji. Szukając potwora w szafie za bardzo koncentrujemy się na tym co właśnie widzimy. Tymczasem ważny jest tu cały kontekst, także to, co już o potworze wiemy. Wiemy, że cechą potwora jest jego nieistnienie kiedy go szukamy. To, że akurat wtedy go nie ma, to jego cecha charakterystyczna. Zatem to, że go nie widzimy jest dokładnie tym co należałoby oczekiwać gdyby tam był.

To wyjaśnia czemu wystarczy zasłonić oczy aby garbaty potwór zniknął. Jeśli potwór znika z szafy kiedy do niej zaglądamy i pojawia się kiedy już nie patrzymy, to równie dobrze może istnieć tylko kiedy go widzimy i znikać kiedy przykryjemy się kołdrą. Skoro nie można udowodnić, że potwór nie istnieje, nie można też udowodnić, że istnieje. Wynika to z prostej zasady, że nasza pewność co do nieistnienia ma swoje granice. Jest ograniczona pewnością, z jaką możemy uznać że coś istnieje. Skoro potwór z szafy potrafi zwodzić nasze zmysły, to że zobaczysz go przy łóżku, o niczym jeszcze nie świadczy. Jeśli jest w szafie pomimo dowodów, że go tam nie ma, może nie być w naszych nogach kiedy mamy dowód, że tam jest. Tak właśnie sobie wtedy powtarzaj, przykryj się kołdrą i poczekaj aż pójdzie.

Wszyscy lubimy połykać. Medycyna alternatywna uwielbia preparaty do łykania i wcierania. Unika za to igieł i strzykawek. Zabrzmi to jakbym nie wierzył w ludzi (ależ skąd), ale to wina bajek. Od zawsze cudowne mikstury i magiczne eliksiry połykano. Żaden czarodziej nie wciskał ich w żyły. Nie ufamy medycynie bo nie lubimy procedur, których nie było w bajkach. Z tęsknotą spoglądamy więc na leczenie ziołami, żywiołami w butelkach i świecącymi minerałami. Srebro nadaje się do tego idealnie.

Ludowe opowieści są podziurawione od srebrnych kul. Strzelaninę rozpoczął Jeana Chastela, który w XVIII wieku zabił taką kulą grasującego wilkołaka. Słysząc "wilkołak" mamy przed oczami chodzącą na dwóch łapach bestię. Takiego wilkołaka wymyśliło kino. W europejskiej kulturze wilkołaki były wielkimi wilkami. Człowiek zmieniający się w wilkołaka zamieniał się w wilka. Chastel stworzył kule przetapiając srebrny medalik. Wątek religijny gdzieś się zapodział, a ludzie zapamiętali tylko to, że kula była srebrna. W XIX wieku u braci Grimm czarownicę zabija już zwykły, srebrny guzik. Filmy fantasy uczą, że w obliczu złego warto mieć coś srebrnego. Jeśli srebro działa na mityczne stwory, może zadziała na innego, niewidzialnego wroga - bakterie.

Srebro ma na to niezłe papiery. Jony srebra uszkadzają błony komórkowe bakterii. Wiedząc to wciskamy srebro wszędzie tam, gdzie bakterie są źle widziane. Srebro stosuje się w opatrunkach, z lepszym i gorszym skutkiem. Dobrze sprawdza się na rurkach intubacyjnych, gorzej na pokrytych nim cewnikach. Generalnie, choć medycyna zna zastosowania dla związków srebra, to pacjent raczej się nim nie pobawi. Tymczasem ludzie pragną srebra, przecież zabija wilkołaki i inne stwory. Dajcie nam srebro - krzyczeli. Dostali srebro koloidalne, czyli rozdrobnione drobinki srebra zmieszane z wodą. Srebro koloidalne to rzadki przykład mieszaniny która nie ma na nas żadnego pozytywnego wpływu. Naprawdę trzeba było się postarać, aby znaleźć coś takiego. Nasz organizm nie wie co począć ze srebrem bo go nie potrzebuje. Może je tylko odkładać, co prowadzi do choroby znanej jako srebrzyca. Przyjmowanie koloidalnego srebra może wywołać ślepotę i uszkodzić organy wewnętrzne.

W krajach zachodu (m.in w USA) terapie oparte na koloidalnym srebrze są po prostu zakazane. W Polsce obowiązują jedynie dyrektywy medycyny pracy. W naszym kraju nie ma żadnych kar za obrót koloidem srebra, więc rodacy piją go na potęgę. Na allegro znajdziemy kilkaset produktów, które w tej chwili kupuje blisko tysiąc osób. Są to głównie płyny do przemywania skóry, ale też do picia i rozpylania w nosie. Jeśli ktoś wątpi, że prymitywne myślenie magiczne odegrało tu swoją rolę, zapraszam na wycieczkę po internetowych sklepach. Oferujący srebro koloidalne wprost odwołują się do wilkołaków. Absolutnie się tego nie wstydzą. Z dumą podkreślają dawną wiarę w moc srebra. Nie linkuję, aby nie nabijać im wyświetleń.

Co zobaczą twoje oczy kiedy zamkniesz je po raz ostatni? Co skrywa horyzont życia? Na te jak i inne pytania odpowiedź brzmi: live na youtubie z Krzysztofem Jackowskim. Dokładnie to czeka nas po śmierci. Mnie na pewno, ale to dlatego, że pójdę do piekła. Wczorajsze nagranie Krzysztofa Jackowskiego ("Zmarła Kora Jackowska - myślę, że wcale nie zmarła, a jest już wolna") pokazało nieznaną twarz Pana Krzysztofa. Zobaczyłem oblicze romantyka, wrażliwca, powiedziałbym nawet podrywacza. Krzysiek pozdrawiał Korę na wizji, czytał jej poezje, adorował. Zauważył, że piosenkarka zmarła podczas zaćmienia Księżyca. Jackowski połączył zaćmienie z jej utworem "ta noc do innych niepodobna". Strasznie tym sobie zaimponował, bo powtórzył to z 10 razy. Chciałem przytoczyć kilka piosenek disco polo z nocą w tytule i wysnuć z tego przepowiednie dla ich wykonawców, ale odpuszczę wam czerstwych żartów.

Albo jednak nie odpuszczę. Moim zdaniem martwa Kora mogła być wczoraj na żywo u Jackowskiego. To już się w historii zdarzało, szczególnie z duchami artystów. Przedwojenną wywoływaczkę duchów - Jadwigę Domańską - odwiedzał Juliusz Słowacki. Dyktował jej nowe wiersze, a Domańska wydawała je jako twórczość zmarłego wieszcza. Do tej pory jest to jeden z najlepszych dowodów na nieistnienie duchów. Gdyby duch Słowackiego istniał, na pewno wkroczyłby do akcji widząc jaki chłam podpisuje się jego nazwiskiem. Mieliśmy też mediumicznych malarzy - Mariana Grużewskiego i  Kazimierza Stabrowskiego. Panowie użyczali swych dłoni dawnym mistrzom, którzy za ich pośrednictwem tworzyli kolejne obrazy. Korę powinien zainteresować przypadek Rosemary Brown. Brytyjka zasłynęła jako pośredniczka zmarłych kompozytorów, m.in Chopina.

W ramach opowieści o Korze jasnowidz przytoczył kilka dowodów na życie po śmierci. Nie musiał, ale zrobił to dla świętego spokoju. Otóż Krzyśkowi spadł ze stołu worek. Ubrał wtedy klapki i wsiadł do windy. Na którymś z pięter drzwi otworzyły się, ale nikogo nie było. Koniec. Szach-mat sceptycy! Serio, to były te dowody. Widać, że wizja zaświatów Jackowskiego jest nieprzemyślana. Trochę w niej chrześcijaństwa, trochę reinkarnacji. Osobiście skłaniam się do wersji z serialu "Dobre Miejsce". Według niej wszystkie religie pomyliły się. Miały najwyżej 5% racji. Najbliżej był Doug Forcett, żyjący w latach 70. narkoman z Kanady. Pewnej nocy Doug najadł się halucynogennych grzybów. Wtedy jego kumpel zapytał: "Jak myślisz, co jest po śmierci?". Doug na haju wygłosił monolog, który w 92% odzwierciedla rzeczywistość. Nam pozostaje nadzieja, że Doug dzieli się teraz z Korą swym najlepszym towarem.