• Pierwsze znane szerzej spotkanie z kosmitą zawdzięczamy naszemu rodakowi Georgowi Adamskiemu. W 1952 Adamski nawiązał kontakt z pochodzącym z Wenus obcym imieniem Orthon. Orthon wyglądał jak zwyczajny mężczyzna w świecącym dresie. Przekazał Adamskiemu galaktyczne mądrości, a także zabierał go na przejażdżki po kosmosie. Problem w tym, że wszystko to bardzo przypomina fabułę filmu The Day the Earth Stood Still. Filmu który miał premierę zaledwie rok wcześniej, bo w 1951. W filmie kosmita imieniem Klaatu, ubrany dokładnie jak Orthon, głosi przekazy dokładnie takie jak Orthon.
• Szarzy kosmici z wielkimi oczami pojawili się po raz pierwszy w narracji Barney Hilla. 22 lutego 1964 Barney przypomniał sobie o nich podczas hipnozy. Sprawa Barneia i jego żony odbiła się szerokim echem. Tymczasem zaledwie 12 dni wcześniej w programie telewizyjny The Outer Limits, jego twórcy pokazali wymyślonego przez siebie szarego kosmite, bliźniaczo podobnego do wizji Barneiów.
• W 1973 roku kosmita odwiedził francuskiego dziennikarza i kierowce rajdowego Claude Vorilhona. Pozaziemska istota objawiła mu przyszłość ludzkości i wyjaśniła nasze pochodzenie. Vorilhon spisał to w książce "Przesłanie od Przybyszów z Kosmosu". Vorilhon przyjął następnie imię Rael i założył nową religię - raelianizm. Przesłanie kosmity jest jednak kopią twórczości francuskiego pisarza Jeana Sendiego. Prawie cała historia jaką Rael usłyszał od kosmity, pochodzi z książek Sendiego. Obecnie ruch raeliański liczy około 20 tysięcy zarejestrowanych wyznawców.
• Pod koniec lat 90. brytyjski dziennikarz sportowy David Icke rozszyfrował spisek niejakich reptilian. Reptilianie są gadzią odmianą obcych, którym udało się przeniknąć na ziemskie szczyty władzy. Cała ta historia jest kopią popularnego w latach 80. mini-serialu "V". W filmie obcy podszywają się pod ludzi, skrywając swoją morderczą, gadzią naturę, spiskując przeciwko Ziemi. Muszą nosić soczewki, by ich gadzie oczy nie zdradziły ich niecnych zamiarów. Dziś około 12 milionów Amerykanów uważa, że rządzi nami gadzia rasa obcych, przebrana za ludzi.
• Nim kosmici zaczęli wszczepiać implanty poczekali na film zawierający ten motyw. Dopiero po ukazaniu się Invaders from Mars z 1953 ludzie zaczęli zgłaszać ten problem. Kosmici z wsysaniem ludzi promieniem światła poczekali na książkę Lensmen, opisującą ten proceder. Następnie cierpliwie patrzyli jak serial Star Trek spopularyzował idee wiązki trakcyjnej i dopiero wtedy zaczęli jej używać. Literatura jest praktycznie zawsze o krok przed kosmitami. Seksualne motywy obcych pojawiają się w komiksie Buck Rogers, a dopiero potem w relacjach porwanych. Nawet takie detale jak sterylne wnętrze UFO, wpierw zawitało do literackiej fikcji, a dopiero potem do opowieści porwanych ludzi.

Dlaczego wspomnianym wyżej panom udało się kogokolwiek przekonać? Sukces przyniosły im tzw. socially available scripts (społecznie dostępne skrypty). Gdyby David Icke postawił na żabich, bądź ptasich kosmitów pewnie przepadłby w mrokach historii wariactwa. Tymczasem gadzi motyw kołatał się nam w głowie. Wydawał się bliski i oswojony. Ostatecznie to społeczeństwo wydaje  werdykt co mogło, a co nie mogło się wydarzyć. Użycie rozpoznawalnego skryptu, dziwnej ale znanej historii daje jakieś szanse. Tylko historie już wymyślone i opisane mogą odnieść sukces. W przypadku zjawisk nadnaturalnych, coś musi być wcześniej zmyślone, byśmy mogli uznać to za prawdziwe.

Najbardziej kultowa scena z użyciem blackface pochodzi z filmu Everybody Sing z 1938. Młoda Judy Garland gra w nim białą nastolatkę rozkochaną w jazzie. W końcu ucieka od rodziców i przychodzi do znanej sobie restauracji na przesłuchanie. Dla nas najciekawsze jest to, że właściciel restauracji nie rozpoznaje, że Judy nie jest czarna! Blackface nie jest więc tanią karykaturą czarnych. Gdyby chodziło o podszywanie się pod osoby czarne makijaż ten mógł być bardziej subtelny i wiarygodny. Jest to przyjęcie pewnej znanej wszystkim konwencji, która mówi, że osoba z szerokimi czerwonymi ustami, jest murzynem. Blackface nie zamienia białych w czarnych, ale niejako podpisuje ich jako czarnych i od tej chwili tak się ich odbiera.


Przemiana bez konieczności naśladowania tego, w co się zmieniamy to intrygująca możliwość. Wystarczy użyć znanej wszystkim konwencji i stajemy się bardziej prawdziwi, niż gdybyśmy ściśle odwzorowali pierwowzór. Współcześnie mamy wiele podobnych zjawisk i w ramach ćwiczeń intelektualnych można ich sobie poszukać. Mi jako pierwsza do głowy przychodzi Rafalala. W naszym kraju jest ona symbolem transwestyty. Jeszcze chwilę temu, patrząc z wewnątrz własnej kultury była mężczyzną przebraną za kobietę. Teraz, dzięki blackface widzimy, że Rafalala nie przebiera się za kobietę, ale przebiera się w strój uznawany powszechnie za stosowny dla mężczyzn, chcących uchodzić za kobietę.

Przebieranie się mężczyzn za kobiety, wyglądało różnie w różnych czasach. Używano do tego masek, rekwizytów czy ściśle określonych gestów. Zarówno wtedy jak i dziś tacy mężczyźni uważali, że odwzorowują kobietę w najlepszy możliwy sposób. Obecny wizerunek stawia m.in na przesadny makijaż inspirowany drag queen. Zabawne, że choć jestem świadom tych mechanizmów, to i mi obecny wizerunek wydaje się najbliższy "prawdziwej kobiety". Jednocześnie wiem, że równie dobrze sprawdziłaby się inna konwencja. Na przykład taka, że mężczyzna pomalowany na niebiesko jest kobietą. Wtedy to niebieską twarz uważałbym za najbliższą "kobiecemu oryginałowi". Świadomość tych zjawisk przy jednoczesnym im uleganiu dosłownie wysadza umysł. Także życzę wszystkim radosnego buuuum!