Dziś parę słów o Matce Bożej z Guadalupe. Bez trudy wynajdziemy wiele informacji o dziwach z nią związanych. Począwszy od Wojtka Cejrowskiego po "Nie do wiary" kończąc. Od lat nabija się nam głowy głupotami o tym obrazie, skąpiąc choćby jednego słowa zdrowego rozsądku. Czy rzeczywiście na meksykańskim obrazie "nie znaleziono żadnych farb, żadnych barwników, ani pozostałości szkicu (nasza-arka.pl)" a "wielu sceptyków i racjonalistów w konfrontacji z faktami, które odkryli, badając święty obraz, odrzuciło swój sceptycyzm i nie wiarę, klękając przed tajemnicą niewidzialnego Boga (opoka.org.pl)"?

Matka Boża z Guadalupe jest XVI wiecznym obrazem, który został przez nią zesłany za pośrednictwem Juan Diego. Jak głosi legenda, prosty chłop Juan Diego Cuauhtlatoatzin miał dostarczyć go w postaci worka kwiatów, aby owe kwiaty same w nadnaturalny sposób utworzyły na tkaninie wizerunek Maryi. Z racji tego iż autorką obrazu jest Matka Boska, żadne katolickie oczy nie potrafią dostrzec w nim zwykłego malowidła. Tęgie umysły patrzą i patrzą i nic. Nie wiadomo jak powstał, a wszystko co z nim związane jest niezwykłe. Tylko boska siła stworzyć mogła takie dzieło.


Wiem, iż poczucie czy coś jest narysowane jest subiektywne. Twierdzę jednak że średnio inteligentne dziecko przy odrobienie chęci dostrzeże, że Guadalupe to najzwyklejszy obraz. Spójrzmy jedynie na górę obrazu. Ponadczasowa Matka Boska namalowała się w konwencji typowej dla okresu i zawiera w sobie rysy XVI wiecznego Meksyku. Postać jest w rzeczywistości zbiorem atrybutów chrześcijańskich i azteckich (bogini matki Tonantzin) namalowanym w typowej kolorystyce (zieleń, błękit) Niepokalanej. Matka Boska albo nie ma talentu do rysowania, albo nie była tak piękna jak o niej mówią. Jej twarz nie znajduje się na środku głowy (A), jest dość mocna przesunięta w prawo. U góry (B) widać zamalowaną koronę, zaś oczy zawierają ordynarnie namalowane kontury (znane na malowidłach, nieznane w naturze) (C). Na lewym policzku Marii widać ewidentnie grubszą warstwę farby tworzącą cień (D). Ciekawym argumentem, iż jest to najzwyklejsze i to nie najlepsze malowidło, są złote pasy biegnące (E). Perspektywa czy jakiekolwiek zagięcia zdają się nie dotyczyć biegnących od głowy do stóp ozdobnych pasów. W konsekwencji wyglądają tak jak wyglądać nie mogą - otóż na całej wysokości mają taką samą szerokość. Cała zaś Najświętsza Panienka pokryte jest gwiazdami (F) i trzeba złej woli, aby nie dostrzec dziecinnej konwencji w której zostały namalowane.

Takich demaskujących niedociągnięć jest na obrazie wiele, polecam zapoznać się z analizą całości postaci w książce "The mystery chronicles" (rozdział: Image of Guadalupe, Myth-perception). Wyniki badań upublicznione 2002 roku przez konserwatora obrazu Jose Rosalesa potwierdziły, iż to nie różami wyręczyła się Maria, lecz musiała zakasać rękawy i wziąć pędzel do ręki. Cały materiał zagruntowany jest siarczanem wapnia i zostało namalowane z użyciem materiałów i metod popularnych w XVI wieku. Zdjęcia w podczerwieni ujawniły również szkic obrazu, wykonany sadzą. Stąd wiemy, że dłonie Matki Bożej z Guadalupe zostały przy malowaniu zmodyfikowane w stosunku do pierwotnych założeń. Odkrycia te nie było zaskoczeniem. Na namalowanie ludzką ręką wskazywano już w czasie pierwszych szczegółowych oględzin obrazu w 1556 roku. Wymieniono nawet potencjalnego autora, indiańskiego malarza Marcos'a Cipaca.

Jeśli istnieją zatem tak przekonujące dowody przeciwko niebiańskiemu pochodzeniu obrazu, dlaczego skądinąd wykształceni ludzie podnosząc coraz nowsze i dziwniejsze argumenty. Zaczynając od tego że jest niezniszczalny, po odpychanie przez niego komary. W latach 20-tych XX wieku w źrenicach Madonny z Guadalupe dostrzeżono kilkoro postaci. Oto te postacie - widzicie prawda? Ja też nie. Na załączonych plamach "eksperci" nie tylko wychwycili 5 ludzkich sylwetek, potrafią nawet odróżnić ich płeć, podać kolor skóry, a nawet wskazać te postacie z imienia i nazwiska!

Legenda o Juan Diego, przesycona motywami ze Starego i Nowego Testamentu, jest w rzeczywistości inną wersją wcześniejszej hiszpańskiej legendy o pastuchu i cudownym posągu Matki Bożej. Z historycznego punktu widzenia wątpliwe jest aby Juan Diego kiedykolwiek istniał. Wątpią w niego nie tyle zatwardziali ateiści, ale i miejscowe kościelne władze i to już od wieków! Pierwsze opowieści o Juan Diego pojawiają się dopiero sto lat po wydarzeniach w których brał udział. Cała historia wygląda na tyle naiwnie, że w XIX wieku, zarówno wśród Meksykańskich historyków jak i biskupów był on postacią czysto mitologiczną. Pod presją wiernych coraz potężniejszych kościołów Ameryki Środkowej, w 1999 roku ta wpół mityczna postać została podniesiona do rangi błogosławionej, aby w 2002 zostać pełnoprawnym świętym. Burze wywołał wówczas sam opat bazyliki w Guadalupe Guillermo Schulenburg, oświadczając iż Juan Diego jest tylko symbolem i nie wierzy aby kiedykolwiek istniał. Tym samym "niezwykle ostry i krytyczny proces kanonizacji", po raz kolejny (patrz św Jerzy od smoka) dopuścił do grona świętych, być może nieistniejącą nigdy osobę.

Nie wiem jak wam, ale mi wciąż nie znudziły się przepowiednie końca świata. Tym razem, pod lupę wezmę przypadkiem ze strony "nie tylko kontrowersje", węszące zejście na Ziemię antychrysta. Temat tak poważny jak niebezpieczny jest antychryst. Proroctwo oparte jest na Biblii i snach, niemniej łatwo rozłożyć je na czynniki pierwsze i pokazać pewne uniwersalne cechy. Wybrane fragmenty, ale przydałoby się przeczytać całość (pod linkiem u góry):

Mój znajomy, chrześcijanin i brat w Chrystusie, miał sen z 21 na 22.listopada 2008r., w którym słyszał głos, że "za 300 dni" coś ważnego ma się wydarzyć. W międzyczasie podobne sny miały inne osoby z jego otoczenia. Między innymi 11-letnia dziewczynka. Wszystkie sny skrupulatnie odnotowywano i analizowano je. Ostatni sen z tego cyklu miał miejsce w pierwszej połowie grudnia 2008r. Wniosek, jaki płynie z tych wszystkich snów, jest taki, że o tym czasie miałby ukazać się antychryst...

Co do tej daty to powiem jeszcze tyle, że nie chodzi o jakąś konkretną datę, ale raczej o cykl wydarzeń, które zapoczątkuje najprawdopodobniej ten dzień 18.września 2009r. (...)
Po wyliczeniach otrzymano datę 18.września 2009r. Data jak każda inna. Nic nie mówiąca. Ale gdy zajrzymy do kalendarza luni-solarnego, jakim Bóg chce, by Jego lud się posługiwał, to zobaczymy, że tego dnia ma miejsce nów. Astronomiczny nów Księżyca. Otóż w symbolice biblijnej Księżyc jest nazwany Wiernym Świadkiem, a tak samo określony jest Jezus w Apokalipsie. Jezus, jak wiemy, ukazał nam charakter Ojca. Obrazowo to wygląda tak, że Księżyc (Jezus) odbijał na swojej powierzchni charakter Słońca (Swojego Ojca). Zatem symbolem antychrysta jest nów astronomiczny. (...) 

Chciałbym wam jeszcze o jednej rzeczy napisać. Mój znajomy nie miał żadnego pojęcia o praktycznym wykorzystaniu kalendarza luni-solarnego (księżycowo-słonecznego). Zatem o jakiejś manipulacji tu nie może być mowy. 

Podsumowując, mamy do czynienia z czterema niezaprzeczalnymi faktami:
1/ datą, jaka pojawia się po wyliczeniu "za trzysta dni" jest data 18.września 2009r. i jest to nów astronomiczny
2/ w tym też okresie ma miejsce bardzo ważne święto w judaizmie: Rosz HaSzana i nów siódmego miesiąca (dzień trąbienia)
3/ w tym też okresie ma miejsce bardzo ważne święto dla muzułmanów kończących szczególny okres liturgiczny - koniec Ramadanu
4/ w tym okresie ma miejsce święto dla wyznawców hinduizmu (Nawratri)
Mój komentarz do tego snu jest taki: pożyjemy - zobaczymy.

Dostrzegam tu pewne schizofreniczne podejście. Z jednej strony zdystansowanie się i nutka sceptycyzmu. Z drugiej, stworzenie krótkiego filmu na youtubie i dzielenie się tym publicznie. Rozjechanie te jest jedną z immanentnych cech prorokowania. Po jednej stronie stawiamy, jak pisze autor, "niezaprzeczalne fakty" (określenie fakty było za słabe, te fakty są "niezaprzeczalne"). Po drugiej stronie wklejamy ostrożne sformułowania, aby nie wyjść na fanatyka. Analizuje jedną konkretną datę - 18 września, mimo to autor przypomina nam, że "nie chodzi o jakąś konkretną datę". Każda wróżka z namiotu ustawionego w wesołym miasteczku zna tą technikę asekuracji. Wróżba czy proroctwo działa na zasadzie sprzężenia zwrotnego. Z jednej strony musimy umiejscowić je czasowo aby w ogóle kogoś zainteresować. Następnie "odczasowić je", rozmazać je. Podawanie dat jest mało popularnym elementem jasnowidzenia, już samo nakreślenie roku przynosi opłakane skutki, a co dopiero daty dziennej. Dlatego przepowiednie muszą być rozmyte a zarazem konkretne, przez co stają się nieweryfikowalne. Bo cóż znaczy, że 18 września może być jedynie początkiem? Kiedy w takim razie będzie można ostatecznie potwierdzić lub wykluczyć ten proroczy sen? Nie wiadomo. 

W przepowiedni lakonicznie pojawia się coś bardzo ważnego. "W międzyczasie podobne sny miały inne osoby z jego otoczenia". Jeśli tym osobom przyśniło się to samo, w tą samą noc, byłoby to rzeczywiście niesamowite. Byłby to dowód o wiele bardziej przekonujący niż wszystkie te astronomiczno-biblijne wyliczenia. Tymczasem jest o tym jedynie krótka wzmianka. Ot taka drobna wzmianka, o wiele bardziej sensacyjna niż sama sensacja której ma dotyczyć.

Nie bez znaczenia jest, że takowy sen miała 11-letnia dziewczynka. Jest to jedyna osoba wymieniona wśród wszytki tych, którzy mieli podobny sen, zatem coś zadecydowało aby wymienić akurat ją. Dzieci jako symbol niewinności, "kto jak kto ale dziecko by nie oszukiwało". Niestety dziecko nie zawsze rozumie w czym dokładnie uczestniczy, jest łatwe do zmanipulowania przez dorosłych, a przy tym chętne do tego typu inicjatyw, ponieważ ściąga na siebie uwagę dorosłych. Przypomnę tylko że wielkie objawienia maryjne przekazywane były najczęściej przez dzieci... i to dzieci były głównymi świadkami tysięcy procesów o czary w XVII wieku. Trudno powiedzieć kto jest tu bardziej naiwny, dzieci uczestniczące w tych całych zabawach, czy wierzący im dorośli.


Ostatecznie, czy 18 września jest rzeczywiście tak niezwykłą datą. Czy chrześcijański Bóg rzeczywiście wybrał tak ważną datę spoglądając na święta w intencji hinduskich bóstw? Nie ma takiej daty do której nie dałoby się nadbudować otoczki niezwykłej i niecodziennej. Załóżmy jednak że jest, skąd owy człowiek o niej wiedział, skoro "nie miał żadnego pojęcia o praktycznym wykorzystaniu kalendarza luni-solarnego (księżycowo-słonecznego). Zatem o jakiejś manipulacji tu nie może być mowy." Załóżmy że to prawda i że osoba ta rzeczywiście nie interesuje się tą tematyką. Okazuje się, że wcale nie musi. Klasycznym tego przykładem jest historia z przełomu XIX i XX wieku. Catherine Mulle (znanej jako Helena Smith, potrafiła pisać w sanskrycie i w języku arabskim, mimo że wcześniej nie spotkała się z tymi językami. Zdania których używała zostały odnalezione w w genewskiej bibliotece publicznej, na jednej ze stron książki którą Smith wertowała wiele lat wcześniej. Nie czytała, wertowała! Nie trzeba się niczym interesować, wystarczy jedno zdanie, gdzieś zasłyszane na ulicy, w radiu, gdziekolwiek, w zaskakujący sposób wydobyte następnie po latach z nieświadomości.

Postanowiłem podkarmić grona chrześcijańskich prześmiewców, których bawi cześć z jaką hindusi traktują mućkę. Klęczenie przed obrazem jest ok, ale przed krową to głupota. Kilkanaście dni temu, dowiedziałem się o wielkim, nieplanowym święcie jakie trwa teraz w Indiach. W jednej z miejscowości na świat przyszedł cielak o trzech pyskach. Prosty lud zinterpretował to tak jak potrafił, czyli jako Trimurti, najwyższej szychy hinduskiego panteonu (połączenie Brahmy, Wisznu i Śiwy). Przedsiębiorczy ludzie zajęli się już nowym nabytkiem, cielak siedzi sobie w zagrodzie pięknie przystrojony, przed nim leży taca z darami do składania pienięków, a nieskończenie długa kolejka chętnych dotknięcia Trimurti zasila sakiewki pomysłodawców.

Każda religia ma swoje naiwności, nazywane "cudami" i nie inaczej jest w hinduizmie. Najsłynniejszy krowi cud, w ogóle najsłynniejszy cud rodem z Indii to "hindu milk miracle". Chrześcijanie mają figurki płaczące krwią, a nasi wschodni bracia figurki pijące mleko. Wykonane głównie z gliny statuetki, iły przyłożone do ich ust mleko. W tym miejscu myślę głównie o krowopodobnej Nandin, ale należałoby dołożyć do tego boga-słonia Ganesa czy figurki samego Śiwy.


Sprawa nie jest niezwykła zważywszy na materiał z których je wykonano. Nie trzeba posążku w kształcie krowy aby "wypić" mleko. Wystarczy kawałek doniczki, aby w styku z wodą doniczka wydawała się nie mniej spragniona. Na pomalowanej czy polakierowanej figurce wystarczy drobna rysa, aby zadziwiła pswoją mleczną pazernością. Nie byłoby nawet o czym pisać, gdyby podobny efekt nie był udziałem posążków wykonanych z marmuru, czy z metalu. Indyjscy sceptycy zabrali się więc do roboty. Znam tylko dwóch Indyjskich sceptyków, nie licząc Sorcara, pogromcy Sai Baby, którego narodowość nie jestem pewien A tak naprawdę, to nim zainteresowałem się cudem mleka, znałem tylko jednego Indyjskiego sceptyka, Prabir'a Ghosha. Tego samego na którego wielki Hinduski mistyk Acharya Satyananda wydał wyrok śmierci, po tym jak przy kamerach National Geographic zdemaskował jego prymitywne sztuczki.

Wracając do tematu. Jak można było się domyślać, figurki które mleka pić nie mogły, w rzeczy samej go nie piły. "Picie" okazało się ledwo widoczną stróżką płynącą po brodach posążków. W ten sposób potwierdzono donosy, o zbierającym się pod figurkami mleku. Płyn taki można było łatwo wyjaśnić jako rozlany przez wiernych. Gorzej było wytłumaczyć się z ukrytych rynien które odprowadzały mleko "wypite" przez bogów do puszek ustawionych na tyłach świątyni Bengali - które odnaleźli reporterzy "India Abroad".

Na różnych etap mojego życia dawałem ponieść się "intrygującym dowodom" i "niezwykłym faktom". Dla przykładu, nie najlepszym pomysłem było przesiadywanie na podłodze w EMPIK-u i czytanie podstaw grafologii. W latach 80. około 80% dużych amerykańskich firm zatrudniało grafologów do sprawdzania ręcznie pisanych CV. W Polsce jesteśmy na etapie zapraszania podobnych "ekspertów" na łono "Pytania na śniadanie". Ważne jest tu rozgraniczenie grafologii - jako analizy cech osobowości na podstawie pisma, która jest bzdurą, Oraz grafologii - w rozumieniu ekspertyzy potwierdzającej autentyczności podpisu. Jeden z największych kryminologów na świecie zajmujących się pismem Randy Gibson, uważa że jedna do drugiej, ma się jak astrologia do astronomii. Grafologia w dużej mierze bazuje na dorobku profesjonalnej analizy pisma, jednak w swoim sensie, celu i wynikach, nie ma z nią nic wspólnego.
 
Opisy charakteru badanych przez grafologów są tak ścisłe, jak centurie Nostradamusa. Tak wiarygodne jak przepowiednie wróżki Semiramidy, oraz tak sprawdzalne jak wizje Jackowskiego. Ile można wyczytać z człowieka z szerokości odstępu pomiędzy liniami tekstu, pokazał w roku 1991 James Randi. Zaprosił do swego programu znanego wówczas w USA grafologa, Duncana McIntosha. Dancan miał na podstawie pism przyporządkować je do wymienionych mu wcześniej zawodów, tak różnych jak artysta, żeglarz, sekretarka, i rolnik. Jak można przypuszczać wszystko skończyło się telewizyjnym blamażem. Podobne tortury zapodał Michael Shermer autorce wielu książek o grafologii Sheili Lowe. Opisane przez Lowe cechy zostały ukradkiem przypisane do zupełnie przypadkowych ludzi, którzy potwierdzili, że Lowe odgadła ich cechy. Opis charakteru sporządzony przez grafolożkę był tak ogólny, iż utożsamiać mógł się z nim każdy.


Pomimo że grafologia liczy sobie kilkaset lat, swoje skrzydła rozwinęła dopiero pod płaszczem XX-wiecznej psychologii. Zagarnęła z niej terminy i fachowy język opisu osobowości. Każdy z nas, na chłopski rozum, doszukałby się jakiś wskazówek w piśmie odręcznym. Błędy ortograficzne, pośpiech w pisaniu czy zabrudzenie kartki oczywiście mogą coś mówić. Może osoba ta pisała w pośpiechu bo jest pełna energii i wigoru... a może śpieszyła się na autobus. Wiele z założeń grafologii można obalić na miejscu. Nachylenie pisma które wskazywać ma na naszą intra lub ekstrawertyczność, można zmienić obracając kartkę. Co grafologia powie o piśmie chińskim które nie przystaje do jej reguł? Czy ruch ręki Azjatów nie zdradza ich osobowości, tak jak zdradza to alfabet łaciński? Czymś jeszcze ciekawszym jest grafoterapia. To szalony pomysł, że zmiana charakteru pisma pociągnie za sobą zmiany w charakterze piszącego. Moje pismo charakteryzuje się nie łączeniem ze sobą liter w wyrazach, tymczasem grafologia zalecała łączenie liter w sylaby, co rzekomo ubogaca wewnętrznie. Dobrze jest eksponować literę "f" (talent organizacyjny) i raczej nie podkreślać litery "r" (skłonność do agresji). Tym podobne przekonania kwitną w najlepsze - oczywiście przy zerowym stanie dowodów potwierdzających ich skuteczność i maksymalnej, ślepej aprobacie opinii publicznej.

Leszek Kołakowski nazwał to kiedyś dialogiem z tępym manichejczykiem. Wybieramy sobie najbardziej buraczaną twarz, totalnego trepa który będzie naszym dyskutantem. Następnie krzyżujemy z nim szpady, chichocząc przy tym pod nosem, jacy jesteśmy mądrzy i inteligentni. Tak właśnie szydząc sobie z katolików, oddajemy głos moherowej babci, a drżąc łacha z ateistów, pytamy o zdanie zbuntowanych nastolatków.

Postanowiłem wejść w ten nurt, znajdując sobie chłopca do bicia w sławetnej Arce Noego. Już nawet nie chce pytać o to o co powinienem zapytać. Skąd Noe do wziął te zwierzęta? Poza swoimi kozami i baranami musiał się przecież zaopatrzyć w faunę Tasmanii, Wysp Galapagos i wybrzeży Antarktydy. Ile czasu schodziły się ślimaki ze wszystkich zakątków świata? Jak przeżyły rozchodząc się następnie po świecie, co jadła panda człapiąc z Ararat do Chin? Co z rybami słodkowodnymi, po tym jak jeziora i rzeki, przykrył oceanem? Jak wyglądają opady w wysokości 200 metrów na dobę - jakie to musiały padać przez 40 dni i nocy aby zakryć Ziemię. Tak właśnie wyglądałoby kopanie leżącego, jednak nie w tym rzecz.

Dlaczego ludzie wierzą w ten mit? Pomimo tego że historia ta po prostu nie może być prawdziwa, wielu ludzi arkę widziało. Ba, nawet w niej było, a są i tacy którzy mają jej kawałki. Z relacji kreacjonistów wynika, że nie tyle arka została już odkryta, co nigdy nie została zgubiona. W tym miejscu wymienia się starożytnych skrybów donoszących o wielkiej łodzi uwięzionej na szczycie góry. Wydają się to jednak tak prawdopodobne, jak współczesne głosy o istnieniu arki - arka tam jest bo tak mówi Biblia. Berossos (III wiek p.n.e.) i Epifaniusz z Salaminy (II wiek n.e.) nigdy nie widzieli arki, a jedynie powoływali się na tradycje. Po drugie, nie wskazywali bynajmniej na górę Ararat, tak jak współcześni jej "odkrywcy". W istocie Biblia wcale nie mówi że arka osiadła na Ararat, ale w górach Ararat, czyli w starożytnym królestwie Urartu. Epifianiusz umiejscawia ją na na przykład na górze Mount Lubar. Nie potrafimy potwierdzić tego co widział Friedrich Parrot w XIX wieku, kiedy donosił o znalezieniu w klasztorze św. Jakuba u stóp Ararat, relikwii pochodzących z arki, ponieważ jak wszystkie dowody w tej sprawie, jak zwykle złym zrządzeniem losy gdzieś przepadły - tym razem klasztor Jakuba miał zapaść się pod ziemie w czasie trzęsienia. Na początku XX wieku, Mikołaja I postanowił nawet wysłać wyprawę na Ararat, jednak nic nie wiadomo o jej skutkach i dziś uważa się, że najprawdopodobniej w ogóle nie doszła do skutku.


W latach 50-tych XX wieku, Ararat szturmował Francuz Fernand Navarr, a o jego odkryciu arki pisał wtenczas sam New York Times. Navarr zażądał bajońskich sum za wskazanie miejsca spoczynku arki, nie mogąc się jednak zdecydować i cztery razy zmieniając przy tym jej położenie. Jak się okazało, drewniana belka którą Navarr zniósł ze szczytu jako dowód, została datowana metodą radiowęglową dopiero na VIII wiek naszej ery. Co więcej przewodnik Navarra zwierzył się, że Francuz parę miesięcy wcześniej... sam wtaszczył kłodę na górę. Po opowieściach George Hagopiana, który jako dziecko biegał po dachu arki, podsadzony na nią przez swego wuja, chmary "archeologów" ruszyły na Ararat. W złotym okresie poszukiwań arki, Ararat przeczesywali nawet jasnowidze i różdżkarze. Zupełnym blamażem okazała się wyprawa z roku 1973 roku zorganizowano w oparciu o przedwojenne niemieckie doniesienie o odnalezieniu arki. Jedna z niemieckich gazet donosiła o tym w roku 1933... a dokładnie 1 kwietnia 1933 roku, z okazji Prima Aprilis.

Najczęściej cytowanym świadkiem arki jest Ed Davis, przywoływany w niezliczonych ilościach artykułów o arce, jako dowód na jej istnienie. Przymknięto oczywiście oczy na fantazyjne opowieści Davisa, który przesiadując w arce miał pić miód i jeść fasole niedokończoną przez Noego! Za sprawą kompletnego braku rozeznania Davisa w miejscowych realiach jak i geografii Ararat, spora cześć badacza powątpiewa czy Davisa w ogóle kiedykolwiek stał u podnóża tej góry. Podobne wątpliwości wysuwa się co do innego świadka, George Jammala, tym razem wątpiąc czy człowiek ten w ogóle był kiedykolwiek w Turcji. Jammal miał już w pewnym momencie nawet fotografię arki... niestety druh towarzyszący mu w wyprawie, Polak Włodzimierz Sobicki spadł z urwiska podczas próby zrobienia zdjęcia. Cóż za historia! Po atakach sceptyków na przywiezione przez niego kawałki drewna wycięte rzekomo z arki, przyznał że spreparował je nad ogniem swojej kuchenki, jednak nawet wtedy nie stracił wiarygodności w oczach kreacjonistów.

Gdybyśmy chcieli dołączyć to tej zacnej grupy odkrywców, nic nie stoi dziś na przeszkodzie. Kilka minut w google wystarczy aby wynaleźć sobie z Polski wycieczkę w tamte okolice. Bez noszenia wielgachnego plecaka, za to pięknie i komfortowo z profesjonalnym biurem podróży. Tymczasem w każdym dokumencie kreacjonistów, okolice Ararat pokazywane są jako niedostępny dla świata teren, gdzie każdy cudzoziemiec straci życie, będąc rozstrzelanym, a w najlepszym wypadku porwanym. W końcu głupio wyglądałyby dowody w postaci zdjęć satelitarnych, jeśli każdy głupi może się tam dostać, a mimo to nikt wiarygodny jeszcze arki nie widział. Nawet jeśli nam się nie uda - spokojnie. Poszukiwacze arki zdążyli stworzyć całą teorie spiskowa, w której miejscowa ludność z premedytacją wprowadza w błąd ekspedycje, od wieków ukrywając ją przed oczami badaczy. Owa tajna organizacja ma nawet swoją nazwę, "The Black Arm of Muhammed".

Okres przedświąteczny, a dziś to już nawet świąteczny, sprzyja zapychaniu gazet spreparowanymi wcześniej artykułami o tematyce religijnej. Jak wyglądał Jezus, co jadł, z kim pił, jaki byłby jego ulubiony dyskont i czemu nie Biedronka. Ostatni numer Polityki, oczywiście poza wątkami okołojezusowymi, przyniósł artykuł Karola Jałochowskiego "Zabobon ma wielką przyszłość". Doceniam go, nie mniej przyczepię się małego szczegółu, Brzmi następująco

W przeciwieństwie do autora nie widzę żadnych podstaw aby uważać, że kulty cargo odegrałby w tym jakaś role. Powiem więcej -  doszukiwanie się podobnych zachowań w naszej odległej przeszłości również nie ma sensu. Słowa te w szczególności adresuje do zwolenników Jamesa Moseley, autora teorii "kosmicznego pochodzenia" linii na płaskowyżu Nazca. Choć teoria Moseleia liczy już przeszło 50 lat, na znaną dziś skale rozpropagował ją dopiero Erich von Daniken. Poszedł w tym jeszcze dalej, doszukując się podobnej genezy w projektach większości dawnych cywilizacji. Kult cargo stał się uniwersalnym wytłumaczeniem dla każdej budowli co do której nie istniało jednoznaczne wytłumaczenie co do jej funkcji. Również dla ateistów ruchy cargo stanowią bardzo obrazowy przykład naturalnej genezy religijności.

Tymczasem kulty cargo nie tyle tłumaczą powstanie religii, co istnienie religii jest niezbędnym warunkiem dla ich powstania. Nieprzypadkowo kulty cargo miały miejsce jedynie na terenach Oceanii. Nic nie wskazuje, aby występowały gdziekolwiek indziej i gdziekolwiek wcześniej. Kiedy antropologie wychodzą z tym zjawiskiem gdzieś dalej, nie wykraczają poza aspekt polityczny. Religijny rdzeń kultów cargo ma wyłącznie mentalność oceaniczną.


Od tysiącleci centra cywilizacji otaczały tabuny barbarzyńskich ludów, a mimo to nikt nie ulegał złudzeniom podobnym do kultów cargo. To nie szok zetknięcia się z wyższą cywilizacją tworzy kurioza kultów cargo. Kluczową rolę odgrywa tu zespół specyficznych wierzeń ludów, które doświadczają tej nagłej przemiany.

W języku antropologii mówi się, że pierwotna religia jaką wyznawali Melanezyjczycy przed przybyciem Europejczyków były przyczyną kargizmu, zaś zderzenie z cywilizacją Zachodu - jego warunkiem. Według dawnych wierzeń wyspiarzy, wszystkie dobra materialne nie były dziełem technologii, lecz zostały stworzone przez bóstwa, wraz ze stworzeniem świata. Wszystkie przedmioty który są i będą zostały już stworzone. Wynikało to ze specyficznego pojmowania czasu. Kargijczycy. uważali świat za niezmienny, a teraźniejszość była jednocześnie przeszłością i przyszłością. Religia ta miała rzadki, materialialny charakter. Tubylcy uważali, że religia bez składników materialnych nie ma żadnego sensu i jest bezużyteczna. Naśladowanie maszerujących żołnierzy i słynne radia budowane z kokosów, miały charakter stricte religijny, bazujący na specyfice społeczno-ekonomiczno-religijnej Melanezji. Mówienie o innych kulturach i ich artefaktach, z perspektywy kultów cargo jest nonsensem, a dokładając do tego UFO, podwójnym nonsensem.