Dlaczego z kapelusza wyciąga się króliki, a nie np. szczeniaki? Sekretem popularności królika jest fakt, iż jest to zwierzak dość układny i co by nie mówić, głupawy. Kot czy kura, zamknięte w podwójnym dnie kapelusza mogą wierzgać, próbować się wydostać. Królik natomiast z pokorą akceptuje swój króliczy los.

Jeśli opanowaliście już sztuczkę z królikiem macie dwa wyjścia, Po pierwsze, możecie jeździć po szkołach, spraszać znudzone dzieciaki i kasować 2 zł od biletu. Jest też opcja druga. Należy okrzyknąć się króliko-magiem. Przygotować rzewne historyjki jak to od dziecka króliki spontanicznie materializowały się w waszej obecności. Dorobić do tego teorię, o komunikacji z wymiarem beta-królik, gdzie ustawione w kolejce futrzaki czekają na teleportacje do nasze świata. Najważniejsze aby iść przy tym w zaparte, że nie jest to żadna sztuczka, a rzeczywista materializacja będąca wynikiem naszych nadprzyrodzonych mocy. Niestety, królik w kapeluszu bardzo mocno kojarzy się ze pospolitym iluzjonistą. Sprawa miałaby się znacznie lepiej, gdyby nasze oszustwo było mniej wyświechtane.


Dokładnie z taką sytuacją mieliśmy do czynienia przed wojną. Istniał wówczas nieźle rozwinięty, acz mało jeszcze znany dział prestidigitatorstwa zwany mentalizmem. Były to efektowne sztuczki, które miały przekonać widza, iż iluzjonista czyta w jego myślach. To wystarczyło aby lata 20te i 30te usiane były telepatami, a medium komunikujące się z duchami działało niemal na każdej ulicy. Obecnietego typu matactwa prawie całkowicie wyginęły. Przyczynili się do tego telewizyjni iluzjoniści. Praktycznie każdy szanujący się dziś magik, ma w swoim repertuarze czytanie w myślach. Magicy praktycznie nie róbią już żadnych innych sztuczek, a mentalizm jest obecnie absolutnie dominującym działem sztuki iluzji.

Stefan Ossowiecki zadbał, aby jego życie otaczała większa ilość mitów niż faktów. Wciąż czytam, że zdolności Ossowieckiego potwierdził sam Marszałek Piłsudski. Pomijając brak jakichkolwiek kompetencji Piłsudskiego w wyjaśnianiu iluzji scenicznej, prawda jest jeszcze smutniejsza. Z zachowanych opisów spotkań tych panów wynika, że to bardziej Ossowiecki testował Piłsudskiego, niż na odwrót. Piłsudski był najwyraźniej przekonany iż posiada nadnaturalne moce parapsychiczne, w czym Ossowiecki stale go utwierdzał.

Powszechnie sądzi się, że Ossowiecki był nadzwyczajnym przedwojennym jasnowidzem. Przepowiadanie przyszłości to jednak margines działalności Ossowieckiego. Zresztą zupełnie się pod tym względem nie wyróżniał. Był raczej średniej jakości wróżbitą, nawet jak na standardy swojej epoki. Kiedy tylko miał opisać zbrodnię, zawsze widział drzewa, lasy, łąkę i drogę (skąd my to znamy?). Prawdziwą domeną Stefana Ossowieckiego która zapewniła mu sławę, było czytanie w myślach. Dokładnie, było to odczytywanie rysunków lub zdań z zapieczętowanych kopert. Aż do kresu swych dni Ossowiecki uchodził więc za telepate. Z czasem, na taką "telepatie z kartki" upowszechnił się termin kryptoskopia. Dziś, cały ten dział nazywa się ogólnym terminem remote viewing (widzenie zdalne).

Ludzie eksperymentujący z Ossowieckim skupiali się na zupełnie nieistotnych faktach, natomiast pomijali te absolutnie fundamentalne. Na przykład: wdają się w szczegółowy opis miejsca, do którego udali się aby nanieść rysunek. Opisują, czy ktoś obok nich był, czy zamknęli drzwi etc. Natomiast zupełnie pomijają opis, co dokładnie robił z tą kopertą Ossowiecki. Zwykle piszą tylko tyle, że przez kilkanaście minut trzymał ją za plecami. Yyy, ze co?! Jeśli naprawdę wyglądało to w taki sposób, że na kwadrans tracono z oczu kopertę, to równie dobrze Osssowiecki mógłby wyjść z kopertą do innego pokoju, zamknąć się z nią na pół godziny, a później wrócić i "telepatycznie" odczytać jej zawartość.

Nawet jeśli spisujemy swoje tajemnice w sejfie umieszczonym na Marsie, a później dajemy tę kartę iluzjoniście do potrzymania choćby na 3 sekundy, to wszystkie nasze wcześniejsze zabezpieczenia w tym momencie nie mają już znaczenia. Mielenie kartki przez Ossowieckiego wygląda żałośnie przy wyczynach dzisiejszych mentalistów, takich jak Steven Frayne czy Derren Brown. Nawet gdyby Ossowiecki przez te 15 minut zastygł w bezruchu i tylko raz podrapał się po czole - cały eksperyment nie ma już sensu. Jest to gest absolutnie wystarczający, aby poznać wygląd tego, co mamy za plecami.

Wiemy, że kiedy Ossowiecki dostawał zapieczętowany obrazek "telepatycznie go skanował", następnie rysował na jego podstawie swój własny, aby na koniec porównać ich zgodność. W opisie doświadczeń brakuje jednak tak podstawowej informacji jak to, kto pierwszy pokazywał swój obrazek, Osowiecki czy klient? Wystarczą 2 sekundy różnicy, aby dyskretnie nanieść na kartkę prosty rysunek - a dodajmy, że Ossowiecki domagał się jedynie prostych rysunków.

To, że przynajmniej w pewnych przypadkach nie przenikał umysłu ludzi, a po prostu zaglądał do tych kopert, wiemy pośrednio od niego samego. Niechcący zdradza to w swojej autobiografii opisując spotkanie z Panem Wodzinowskim ("doświadczenie numer 43"). Wodzinowski przyszył kartkę do koperty, tak ze Ossowski nie mógł jej wyciągnąć. Jego "umysł" widział więc tylko tyle, na ile pozwalała odgięta kopertę, a więc jedynie dół obrazka. Czy tak powinna wyglądać telepatia?

Nawet jeśli wyczyny Ossowieckiego nie były specjalnie wyrafinowane, ktoś musiał go tego nauczyć. To co wiemy na pewno, to to, że Ossowiecki pobierał nauki u Worobieja, który "wskazał mu sposób ćwiczenia i rozwijania zdolności". Jak twierdził Ossowiecki, Worobiej nauczył się ich od Indyjskich Świętych Mężów. Jeśli ktoś nie wie kim są owi indyjscy godmeni, to informuje że to rzadkiej próby skurwysyństwo. Pół roku temu za walkę z tą szarlatanerią swoim życiem zapłacił lider indyjskich sceptyków Narendra Dabholkar (na fali oburzenia tym morderstwem w Indiach przyjęto ustawę o zapobieganie i zwalczaniu praktyk magicznych).

Nachodzi mnie smutna refleksja, jak w ogóle w 39' mogliśmy przegrać, skoro dysponowaliśmy takim zapleczem? Materializacja przedmiotów (np. bomb), telekineza (zrzucenie ich na wroga) bilokacja (wywiad), jasnowidzenie (kontrwywiad), a to tylko mała garść z tego co przypisywał sobie Ossowiecki. W samej przedwojennej Warszawie działało pewnie z kilkadziesiąt panów i panien, które na swoich seansach spirytystycznych potrafili materializować duchy i różnego rodzaju stwory. Wystarczyło zmaterializować np. tyranozaura w sypialni Hitlera czy innego Putina. Tak własnie czas i życie weryfikuje moce nadludzi.

Kim byłby Jezus gdyby żył w naszych czasach? Księdzem niesłusznie oskarżonym o pedofilię i zamordowanym przez współwięźniów? Może nosiłby rozpromienioną uśmiechem twarz niewinnego dziecka? A może byłby kroplą rosy, która niczym anioł... dobra, wystarczy. Oczywiście wiemy kim byłby Jezus. Kilkadziesiąt biografii osób, które ostatnio uważały się za mesjasza, daje dość jasny profil dzisiejszego Jezusa. Podobnie jak wielu współczesnych mesjaszy zapewne miałby tysiące wiernych (i miliony dolarów na koncie). Wielkie pieniądze to chyba najczęstsza jezusowa cecha. Taki Jezus to m.in Filipińczyk Apollo Quiboloy, Portorykańczyk Jose Luis Miranda, a także Ariffin Mohammed, Sun Myung Moon czy Francuz Claude Vorilhon. Obstawiałbym raczej kogoś takiego, niż biednego kaznodzieje chodzącego od wioski do wioski.

Tym bardziej, że takich wędrujących Jezusów znalazłem tylko dwóch - Brazylijskiego astrologa Alvaro Theissa i Amerykanina Franciska Hermana Pencovica. Jeśli chodzi o najbardziej chodliwe przesłanie, od dwóch tysięcy lat panuje w tym fachu konsensus. Warto postawić na zbliżający się sąd ostateczny. Na apokalipsie swoje jezusostwo zbudował znany w Polsce syberyjski mesjasz Siergiej Torop. Mający w latach 90. około 80 tys wiernych Jusmalos, wieszczył koniec świata na 10 listopada 1993. W podobny sposób "rozczarował" swoich wiernych Koreańczyk Sahng-hong Ahn w 1988. W 2012 jako datę końca nie wstrzelił się Australijski Chrystus Alan John Miller.

Sporo z mesjaszy potrafi uzdrawiać. Są to jednak usługi dość wątpliwej jakości. Japończyk Hogen Fukunaga kasował 900 dolarów za samo obmacanie stóp. A miał co macać! W szczycie swojej popularności posiadał w Japonii 30 tysięcy wyznawców. Ostatnim elementem przynależnym Jezusom jest ich antysystemowość. Takich Chrystusów jest kilku, wśród nich wyróżniają się zwolennicy teorii spiskowych i wyznawcy Nowego Porządku Świata. Przykładem takiego proroka jest jezus-transwestyta David Shayler.

Pewne przejawy jezusowości, mają już nawet swoją nazwę: zespół Gastauta-Geschwinda. Jest to rzadka przypadłość cechująca się skrajnym podejściem do seksualności, potrzebą posiadania grona uczniów, ponadprzeciętnym zainteresowaniem religią i moralnością, a także hipergrafią (kompulsywną potrzebą ciągłego pisania). Szacuje się, że Ryuho Okawa mógł napisać około 500 książek, zaś Samael Chirk Weor ponad 60 - w tym jedną, w której wyznaczył datę swojego zmartwychwstania na rok 1978.

Co najmniej dwie persony uważające się za mesjaszy, oskarżono w ostatnich latach o pedofilie. Jest to charyzmatyczny kaznodzieja Brian David Mitchell oraz guru Kościoła Sprawiedliwości Bożej Wayne Bent. Jeśli chodzi o nasze polskie podwórko, żaden z Jezusów nie osiągnął wymaganego minimum, aby znaleźć się na światowych listach. Do głowy przychodzą mi jednak dwie postacie. Andrzej S i sekta Gryfian. Nieliczne grono wiernych, ale bardzo aktywne w internecie. Kilka lat temu rozmawiałem z niektórymi z nich. Niestety należeli do ludzi bardziej niebezpiecznych niż zabawnych. Drugi polski Jezus to oczywiście Romuald Statkiewicz, celebryta youtuba. W tym ostatnim wypadku nie spodziewałbym się wielkich sukcesów. Chrześcijanom pozostaje nadzieja, że Jezus z Nazaretu zasadniczo różnił się od dzisiejszych mesjaszy. Być może świadkowie sprzed dwóch tysiącleci relacjonowali wydarzenia rzetelniej, niż wyznawcy opisywanych tu postaci. Istnieje oczywiście możliwość, że wierni starożytnego Jezusa byli bystrzejsi od tych, którzy wierzą w cuda czynione rzekomo przez dzisiejszych szarlatanów. Może starożytni rybacy byli bardziej racjonalni i nie uwierzyliby w przebierańców. Tego sobie i chrześcijanom życzę.

W czasach kiedy ulicami płyną wartkie potoki dewiantów wylewające się z więzień, jakoś łatwiej przyznać się do własnych zboczeń. Pewnie myślicie, że szyję ubrania z ludzkiej skóry, a później tańcuję w nich przed lustrem? Niestety jest znacznie gorzej. Jedynie jakaś niezdrowa, homoerotyczna obsesja jest w stanie wytłumaczyć moje uporczywe zainteresowanie telewizyjnym jasnowidzem Krzysztofem J. Tym samym, który z jeno sobie znaną precyzją potrafi zawęzić poszukiwania zaginionych osób do planety Ziemia.

Pan Krzysztof podłapał nową fuchę. Został dyżurnym ekspertem prasy brukowej. Ta pyta go o zdanie w gorących tematach, kiedy nie ma nowych newsów, a motłoch wciąż żąda nowych faktów. Jednocześnie postanowił wydrążyć sieć rozległych jaskiń pod dnem swoich nietrafnych przepowiedni. Kiedy na widok pasących się nieopodal dzieci Mariusz T dopiero przełykał w swoim lochu ślinkę, Pan Krzysztof już wyrokował o przyszłości pedofila. "Będzie zabijał!". Mariusz T jeszcze nie naostrzył swoich wampirzych zębów, a Krzysiek wiedział już nie tylko, że zabije, ale nawet kto padnie jego łupem! Miała być to starsza kobieta.

Pamiętacie, jak Krzysiek skarżył rzecznika Policji? Poczuł się niedoceniony, kiedy policjant śmiał zwrócić mu uwagę, iż ciągłe podpowiedzi "ciało znajduje się blisko drzew" są mało konkretne. Przezorni rodzice zamykają okna w pokojach swoich pociech, aby Mariusz T nie wleciał do nich na swoich nietoperzowych skrzydłach, a Krzysiek dzięki swoim paranormalnym zdolnościom wie, gdzie skrywa się pedofil! Jak myślicie? Gdzie może się skrywać? Tak! Brawo! W małej miejscowości koło lasu! Trzeba przyznać, fajnie być takim jasnowidzem. Człowiek może tylko siedzieć, mówi coś o drzewach i odznaczać petentów. Las, rów, krzaki, następny. Las, polna droga, wysokie ogrodzenie, następny. Las, ziemia, woda, (dwutlenek węgla, taka sytuacja), następny...

Drugim, przeterminowany o kilka tygodni tematem, jest sprawa kręgu zbożowego z Chualar. Pod koniec grudnia, na farmie Scota Anthoniego pojawił się wydeptany w zbożu symbol. Eksperci zabrali się do analizy. Ze znaku biła energia, niepołamane kłosy, ble ble, wiadomo - autentyk. O ile ufo-specjaliści dość szybko odczytali zaszyfrowaną w kręgu zbożowym liczbę 192, sam przekazał wywołał głębsze spory. Wskazywano na pierwiastek Iryd, protokół internetowy, a nawet na zbliżającą się do ziemi kometę ISON.


Prawda jak zwykle okazała się okrutna. Wielkie koncerny opłacają już nie tylko naukowców i podlizujących się im blogerów. Okazuje się, że na garnuszku wielkich firm są nawet kosmici! W styczniu podczas targów elektronicznych w Las Vegas wyszło na jaw, że tajemniczy zbożowy znak to Tegra K1, najnowszy procesor graficzny firmy Nvidia. Po takim blamażu sprawa wydawałaby się zamknięta, ale oczywiście ufo-specjaliści się nie poddają. To w końcu niemożliwe aby człowiek mógł wygnieść w zbożu taki rysunek! Upchnięcie na kilku centymetrach kilkunastu miliardów tranzystorów? Łatwizna! Udeptanie zboża w kształt takiego układu, to dopiero wyzwanie! Może za kilkaset lat ludzkość rozwinie się na tyle, iż będzie potrafiła tak wydeptać zboże. Jak na razie jest to w zasięgu jedynie cywilizacji pozaziemskich.

Jeśli chodzi o TOK FM, po tym jak do "Radiowej Akademii Nauk" zaproszono Marcina Mizerę opowiadającego o kosmitach, myślałem że nic mnie już nie zaskoczy. A jednak! W Nowy Rok słuchaczy przywitała astrolożka. Pani opowiadała o miłosnych perspektywach dla rożnych znaków zodiaku. Tak dokładnie to nie wiem o czym opowiadała, bo od pewnego czasu obserwuję u siebie blokadę ezoteryczną. W momencie kiedy pada zwrot "dobry czas dla Koziorożców", mój umysł odcina bodźce słuchowe (podobnie działają na mnie cytaty z Biblii).

Wracając do tematu, zastanawiam się czy pomysłodawcy takich wywiadów są świadomi, że astrolodzy wpisują sobie owe wizyty do CV, a ich klienci traktują je jako rekomendacje? W dodatku media obchodzą się z astrologami wyjątkowo milusińsko. Prowadzący "Niedzielę filozofów" Tomasz Stawiszyński, chyba swój chłop (patrz wywiady z Tekieli i Prokopiukiem), kiedy tylko do studia włazi mu astrolog, spiłowuje sobie wszystkie zęby, ustawia przed nim klęcznik i przyjmuje nabożną postawę. Szubrawa postać na dwóch nogach jaką jest autor tego bloga nie przestrzega oczywiście tych konwenansów. Astrolodzy wiele miejsca poświęcają temu, z którym znakiem nasz znak zodiaku stworzy harmonijny związek, natomiast bardzo mało miejsca poświęcają dowodom, iż tak w istocie się dzieje. A wystarczyłoby gdzieś (np. w Anglii i Walii), wziąć trochę małżeństw (powiedzmy 10 milionów) i po datach urodzeń małżonków sprawdzić, czy jakieś znaki zodiaku preferują się bardziej od innych. Masz ci los, już ktoś to zrobił - David Voas w roku 2008. I jak myślicie? Czy lwy rzeczywiście lecą na baranów?

Voas wykorzystał najświeższy wówczas brytyjski spis powszechny z 2001. W tak dużej próbie, gdyby np. Lwy wybierały Barany choćby ułamek częściej niż inne znaki, dałoby to wielotysięczne odchylenie od średniej i dowód, że data urodzenia ma jakieś znaczenie przy doborze partnera. Voas myślał, że rozwiązanie tej zagadki zajmie mu 15 minut. Co prawda wynik pojawił się po 15 minutach, ale był na tyle zaskakujący, że wyjaśnienie go zajęło mu kilka tygodni. Wyliczenia pokazały bardzo małą, ale znaczącą skłonność ludzi do zawierania małżeństw z osobami tego samego znaku co one. W Anglii i Wali mieliśmy 22,1 tysięcy par tego samego znaku więcej, niż należałoby tego oczekiwać przy całkowicie losowym rozkładzie. Co prawda horoskopy partnerskie nigdy nie przedstawiały nam tego w taki sposób, nie mniej wypadałoby napisać - kurza twarz!


Czyżby Astromaria miała racje? Czy znak zodiaku rzeczywiście ma znaczenie? No nic, zostaje przeprosic Panią Marię, skasować bloga, spalić komputer, a jego popiołami posypać sobie głowę. Voas przyjrzał się jednak sprawie dokładniej. Okazało się, że o wyniku decyduje nie tyle znak zodiaku, co konkretny dzień. Okazało się, że liczba małżeństw w których mąż i żona urodzili się tego samego dnia roku, jest o 41% wyższa niż oczekiwano. Na chwilę odstawiam kanister z benzyną od kompa i czytałam dalej. Formularze były zwykle wypełniane przez jednego członka gospodarstwa domowego, nie zawsze z należytą uwagą. Bez wątpienia, wiele osób wpisało z rozpędu swoją datę urodzenia w rubrykę współmałżonka. Wiemy to, bo ten sam błąd pojawiał się w rubryce płeć, przez co blisko jedenastu tysiącom osób przydzielono płeć partnera. Co więcej, pary które urodziły się w ten sam dzień, zwykle urodziły się pierwszego dnia danego miesiąca. Okazuje się, że w UK najwięcej ludzi rodzi się pierwszego. Najwięcej ludzi urodziło się 1 stycznia, następnie 1 lipca itd. Niegdyś, kiedy dokładna data urodzenia była nieznana, wybierano datę 1 stycznia. Nadreprezentacja pozostałych pierwszych dni miesiąca wynika z zastosowanej w spisie metodologii - kiedy data urodzenia jest nieczytelna lub nie wpisana (0,5% ankiet), przydziela się datę z automatu: dzień pierwszy plus losowy miesiąc. To wystarczyło aby połączyć ze sobą te same znaki zodiaku. Po uwzględnieniu poprawek wszelka korelacja wyparowała. Żaden znak zodiaku nie ma żadnych preferencji, nasz dobór jest absolutnie losowy, nie ma w tym żadnej zasady. Barany i mój komputer mogą odetchnąć z ulgą.

Noworoczna tradycja tego bloga nakazuje rewizję przepowiedni Krzysztofa Jackowskiego, jakie snuł na miniony rok. Pan Krzysztof nie tylko nie najlepiej orientuje się w przyszłości, ale też jest psujem zabawy. Od pewnego czasu zrezygnował z wieszczenia wojen i wybuchów jądrowych. Woli dumać nad tym czy zima będzie śnieżna a lato gorące. Nie żeby zaczął trafiać, co to, to nie. Przegląd takich przepowiedni byłby jednak nudny i mało zabawny.

Na gwałt potrzebowałem więc nowego jasnowidza. Hmmm, gdzie znaleźć kogoś, kto z niebywałą pewnością mówi o rzeczach skrajnie nieprzewidywalnych, u kogo kolejne niesprawdzone prognozy nie wywołują żadnych refleksji, a kogo wciąż pyta się o zdanie - no jasne, ekonomiści! Wszyscy eksperci finansowi to dla mnie jedna wielka gilda wróżbitów. Mój faworyt, profesor Krzysztof Rybiński, jest w niej arcymagiem. Nie chwaląc się, poznałem się na talencie pana Rybińskiego nim stał się telewizyjnym celebrytą, kiedy profesor Rybiński był jeszcze doktorem Rybińskim.

Krzysztof Rybiński znany jest z traktowania bardzo poważnie niezwykle dalekosiężnych analiz. Wzrost gospodarczy w 2039? Rybiński powie go z dokładnością do jednego procenta. Zadłużenie w 2058? Żaden problem. W opublikowanej 2 dni temu debacie, Rybiński mówił o jakiś obliczeniach bodajże na rok... 2100. Zupełnie nie zraża go mały fakt, że dotychczasowe przewidywania świata kilkanaście, kilkadziesiąt lat do przodu okazały się funta kłaków warte - i to wszystkie, bez jednego wyjątku. Dziś wiemy, że tego typu prognozy mówią więcej o osobistych lękach i pragnieniach wieszcza, niż o samej przyszłości.


By nie cytować klasyka - albo jednak zacytuję: "prognozy dalekiej przyszłości służą nam jedynie samookreśleniu się w świecie, w teraźniejszości w której przyszło nam żyć". Spojrzenie w odległą gospodarczą przyszłość nie ma sensu. Nie ma, bo jest to tzw system nieredukowalnie złożony. Zatem aby wyrokować o gospodarce i społeczeństwie za 30 lat, wszystko co wydarzy się przez te 30 lat musi wydarzyć się w naszej głowie. Aby lepiej zobrazować sobie te wyzwanie, wystarczy spojrzeć, ile musieliby przewidzieć ekonomiści w 1984, aby trafnie powiedzieć coś o inflacji w roku 2014.

Przepis na poczytnego jasnowidza znany jest od kilku stuleci: wróżyć dużo, unikać konkretów, a przede wszystkim - straszyć.  To jakiś feler natury ludzkiej, że bardziej interesują nas katastrofy niż prozaiczne sukcesy. Pomysł Rybińskiego na swoją osobę opiera się na ciągłym węszeniu armageddonu. Jego katastrofizm jest stały i nieweryfikowalny, nawet po tym, jak stworzony na jego pomyśle fundusz o wymownej nazwie Eurogeddon, w ciągu kilku miesięcy utopił połowę zgromadzonych w nim pieniędzy.

Nie tylko czarnowidztwo łączy Rybińskiego z Jackowskim. Na swoje nieszczęście Rybiński rokrocznie publikuje przepowiednie na przyszły rok. Od 2 dni, można zapoznać się z zapowiedzią na rok 2014, jak zawsze niezwykle obszerną, i jak zawsze węszącą recesje i bankructwa. Oczywiście nas interesują wcześniejsze przewidywania Krzysztofa, choćby na rok 2013 czy 2012. Prognozy są zawsze pesymistyczne, już na 2013 Rybiński wieszczył: "Będzie brakowało pieniędzy na wszystko. Samorządy przestaną płacić nauczycielom regularnie pensje w drugiej połowie roku, NFZ radykalnie ograniczy finansowanie drogich terapii, ponownie zostanie ograniczona możliwość refundacji niektórych leków. Będą ponowne białe marsze w Warszawie". Przyszły rok pan Krzysztof widzi podobnie: "Dla Polaków będzie to ciężki rok, mimo stosunkowo optymistycznych raportów Głównego Urzędu Statystycznego. Przeciętny obywatel nie odczuje zmian na lepsze, o których będzie coraz głośniej w mediach, w oficjalnej propagandzie. Natomiast odczuje narastającą restrykcyjność naszego państwa. Mandaty i kary będą rosnąć, wszelkie opłaty też, kolejki do lekarzy specjalistów również. Nadal będziemy - rozpoczynając dzień - zastanawiać się, co jeszcze urzędnicy nam wymyślą, nadal będziemy ofiarami swego rodzaju terroru urzędniczego". A przepraszam, to już nie był Krzysztof Rybiński, to ostatnie pochodziło od Krzysztofa Jackowskiego. Widzicie różnice? Bo ja nie.

Jeśli mierzi cie włączona za ścianą ładowarka, a router wywołuje dreszcze, być może cierpisz na idiopatyczną nietolerancje pola elektromagnetycznego (EMF). Choroby tej nie roznoszą ani kleszcze ani szczury. Jej transmisja odbywa się poprzez lekturę mrocznej strony internetu. Cierpią na nią głównie otwarte umysły, poszukiwacze prawdy i rycerze sprawiedliwości. Pewną wykładnie tego, jaki stan umysłu towarzyszy nadwrażliwości elektromagnetycznej, daje tegoroczne wystąpienie na Harmonii Kosmosu niejakiego Dionizego Pietronia.

Parę badań obrało sobie za cel oszacowanie, jaki odsetek spośród nas boryka się z EMF. Były to głównie ankiety telefoniczne, przeprowadzane w latach 1997-2007 w kilku krajach (m.in. w Szwecji, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i USA). Okazuje się, że średnio od 3 do 5% ludzi, uskarża się na problemy zdrowotne, związane z obecnością w naszej przestrzeni linii wysokiego napięcia, nadajników telefonii komórkowej czy samych telefonów. Objawy działania promieniowania niejonizującego są dość mgliste: bóle głowy, bóle mięśni, zmęczenie, bezsenność, plus inne przypadłości, na które cierpi niemal każdy

W badaniach nad wpływem telefonu komórkowego na zdrowie można przebierać. Dla przykładu, samych badań oddziaływania pola elektromagnetycznego telefonu na aktywność elektryczną mózgu opublikowano ponad 50. Meta-analiza 24 badań jakie od 1999 opublikowana na temat niebezpieczeństwa pole elektromagnetycznego telefonów, niczego nie wykazała. Także zeszłoroczna meta-analiza 17 badań, pochylających się nad wpływem telefonii GSM na zdrowie, nie pokazała żadnych znaczących skutków, przynajmniej tych krótkotrwałych. Z racji tego, że telefony komórkowe są w powszechnym użytku stosunkowo od niedawna, na dzień dzisiejszy można jedynie powiedzieć, że używanie ich przez 10 lat nie powinno wpędzić nas w poważne choroby.

W 2005 roku Jamesa Rubin przejrzał 31 badań, dotyczących tego, czy osoby uważające się za wyjątkowo "elektro-magnetyczno-wrażliwych", wyczuwają owe pole intensywniej niż osoby z grupy kontrolnej. Jak się słusznie domyślacie, osoby ciepiące na EMF nie potrafiły wyczuć nawet silnego pola elektromagnetycznego lepiej niż przeciętny Kowalki - a Kowalski nie wykrywa go praktycznie w ogóle. Dwa lata temu Rubin powtórzył swój przegląd, włączając do niego kolejnych 17 badań, jakie ukazały się na ten temat, od czasów ostatniej rewizji - z tym samym skutkiem.

Zagadka. Co łączy miejscowości: Jazowsko, Miedźna, Złocieniec, Marysina, Lisi Ogona i Malikowo (poza ich przaśnymi nazwami)? Mieszkańcy tych wsi i osiedli należą do elitarnego grona ludzi, którzy w ostatnich latach walczyli z budową nadajnika sieci komórkowej. Lud ci u nas ciemny. Odpromiennik można kupić na allegro już za parę złotych (w postaci kryształu górskiego), ale z tego co widzę nie cieszą się zbytnią popularnością. Po co marnować parę złotych... skoro można zmarnować kilkadziesiąt?! Prawdziwą furorę robią dopiero odpromienniki po 70-150 zł, takie w postaci dysku. Tropiciele morderczych pól elektromagnetycznych w Polsce, szczegolnie upodobali sobie "cieki wodne" i telefonie komórkową.

Jeden z mitów, na których bazuje komórkofobia, wymyślili sami sceptycy! Jak wyśledził serwis snopes, historia gotowania jajka za pomocą telefonów komórkowych, liczy sobie 13 lat i pochodzi z artykułu "Weekend Eating: Mobile Cooking". Jego autorzy wyśmiewają w nim lęki związane z nowymi technologiami, podając absurdalne przepisy na gotowanie przy pomocy radia i telefonu. Po pewnym czasie, gotowanie jajka na twardo telefonem zaczęło żyć własnym życiem. Media bezkrytycznie powielały żart, zjawisko zostało opisane m.in w rosyjskiej Komsomolskaja Prawda. Swoje dołożył youtube z dziesiątkami filmików, na których telefony rzekomo gotują jajka i przyrządzają popcorn. W rezultacie mamy powszechną wiedze, iż telefon gotuje mózg.