Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu (...) (Dzieje Apostolskie 1, 9-10)

W taki weekend jak ten tylko ostatnia, zawszona szuja, może nie kontemplować zmartwychwstania i czepiać się pojedynczych słówek. Czując się zatem wywołanym do tablicy przypominam, że Nowy Testament nie jest zgodny, co do tego kiedy Jezus zrobił użytek z chmury i skąd powędrował na niej do nieba. Według Dziejów Apostolskich dokonał tego 40 dni po swoim zmartwychwstaniu. Ewangelia wg św. Łukasza nie wspomina o 40 dniach. U Łukasza Jezus wniebowstąpił w ten sam dzień, w którym ocucił się w grobie, a więc jutro. Według Łukasza wniebowstąpienie miało miejsce w Betanii. Według Dziejów Apostolskiej 1,5 km dalej, na Górze Oliwnej. Pytanie zasadnicze: czy do tego przedsięwzięcia w ogóle potrzebna jest góra? Czy wniebowstąpienie w piwnicy byłoby większym wyzwaniem? Czy Jezus nie przebiłby się przez strop? Czy szczyt góry zapewnia lepszy start? Nie licząc chińskiego kosmodromu, ziemskie rakiety posyłane są z terenów nizinnych (Bajkonur, Kourou, Przylądek Canaveral). Tym, którzy planują umrzeć, zmartwychwstać i poszybować do nieba podpowiadam zatem - góry nie pomagają. Nie mniej, trochę otwartej przestrzeni nie zaszkodzi. W tym miejscu na scenę wkracza nasza chmura. W starożytności wniebowstąpienie na chmurze było zaskakująco powszechne. Wniebowstąpienie przy pomocy chmury było tym samym co dziś pochowanie na Wawelu. Jeśli było się kimś naprawdę ważnym, wypadało posłużyć się chmurą.

Nieregularnie miesiączkujesz, masz czkawkę, śnią ci się sowy, swędzi cię pomiędzy udami, byłaś nieposłuszna wobec męża, tańczyłaś lub słuchałaś muzyki? Ty piekielna nałożnico! Jesteś opętana przez dżina!

Przytoczone objawy wyczytałem na stronie islamicexorcism.com. Znajdziemy tam szereg bezcennych porad dotyczących walki z dżinami, w tym wskazówki jak odróżnić prawdziwego muzułmańskiego egzorcystę od udającego egzorcystę czarownika. Otóż czarownik.... pyta o imię twojej matki i używa cytryn. Szukając materiałów o dżinach zaznałem prawa Poe w najczystszej postaci. Prawo Nathana Poe mówi, że ekstremalne formy fundamentalizmu są nieodróżnialne od parodii tegoż fundamentalizmu. Kiedy oglądam na youtube wywiad z dżinem, doprawdy trudno powiedzieć, czy to żart czy ktoś w to naprawdę wierzy. Kolejne filmy pokazują, że niestety to drugie.

O ile oswoiliśmy się z opętanymi przez diabła - wtedy, jak wiadomo, wykręcamy głowę o 360 stopni i mówimy po aramejsku - o tyle dżiny brzmią egzotycznie. Opętanych przez dżiny jest w krajach islamskich więcej niż opętanych przez diabła w krajach zachodu. Walka z dżinami jest jednym z priorytetów nowych władz Czeczeni. O 5 lat w Grozny działa Centrum Medycyny Islamskiej, założone przez osobistego lekarza prezydenta Czeczeni Ramzana Kadyrowa. Opętane (dżin, podobnie jak diabeł, czyha głównie na kobiety) mają do dyspozycji 15 imamów-egzorcystów. Dyżurujący duchowni mają pełne ręce roboty. W ciągu pierwszych 2 lat przyjęli 60 tys wiernych!

Do częstych przypadłości należy zakochanie się dżina w mężatce, którą zazdrosny dżin namawia do opuszczenia swojego męża. Wtedy wkracza imam i paroma wersetami z Koranu załatwia sprawę. Islamskie egzorcyzmy są częścią większej całości, znanej jako medycyna proroka (tudzież prorocza). Jest to "medycyna" oparta na zaleceniach Koranu, gdzie groźne choroby leczy się solą, oliwą i miodem. Ze względu na cenę, pierwszym krokiem w walce z dżinem nie jest imam, a rożnego rodzaju roślinki. W Indonezji egzorcysta to wydatek około 12 dolarów, zaś mieszanka ziół chodzi już po 5 dolców. Na fali popularność prezydenta USA Baracka Obamy, który dzieciństwo spędził w Indonezji, jedna z bardziej chodliwych mikstur nosi nazwę Obaham.

J-nn znaczy coś niewidzialnego, ukrytego przed światem. Oczywiście w hadisach znajdziemy parę wyjątków. "Jeśli słyszysz szczekanie psów lub ryk osła w nocy, szukaj schronienia w Boga przed złem, bo one już widzą, to czego ty jeszcze nie widzisz". Najciekawszym źródłem wiedzy o dżinach są strony internetowe ludzi na tyle ciemnych, by wierzyć w klątwy i czary, a zarazem na tyle nowoczesnych by używać internetu. Islam-today twierdzi na przykład, że kobieta może "nabawić się klątwy"... depilując brwi.

Konsekwencje wiary w małe duszki, czmychające na dźwięk religijnych zaklęć, są zarówno zabawne jak i przerażające. W 2010 w Pakistanie chory na padaczkę mężczyzna przypłacił ten zabobon życiem, po tym jak miejscowy łowca czarownic, próbował przepędzić z niego chorobę przy pomocy metalowych prętów. Miesiąc temu zamordowano w Pakistanie nastolatkę, której dżin nie chciał opuścić, mimo zmuszania dziewczyny do picia wody z kilogramami soli.

Dżiny które przybyły do nas w walizach imigrantów, także w Europie dają o sobie znać. Trzy lata temu Brytyjka zasztyletowała swoją własną córkę, próbując trafić mieszkającego w wątrobie dżina. Dwa lata temu w Belgi ruszył proces o zamordowanie młodej muzułmanki. Jej mąż, wraz z kumplami z Maroka, poddawał ją kilkutygodniowym egzorcyzmom (czytaj torturom). Pomimo rytmicznego bicia kijem w takt wersetów Koranu, zły duch najwyraźniej nie opuszczał kobiety, gdyż ta wciąż nie zachodziła w ciąże. Trzy tygodnie temu, w trakcie islamskich egzorcyzmów, swojego 3 letniego syna utopił Marcell Washington, mieszkaniec stanu Nowy Jork.

Jeszcze niespenetrowanym w Polsce wątkiem, luźno powiązanym z katastrofą Smoleńską, jest postać Grigori Grabowoja. Grabowoj, jak sam twierdzi, odpowiadał za bezpieczeństwo lotów prezydenta Putina oraz innych prezydentów Wspólnoty Niepodległych Państw. Ba, kontrolował stan techniczny Międzynarodowej Stacji Kosmicznej kiedy przebywali na niej Rosjanie. Jako człowiek na tak ważnym stanowisku był prawdziwym celebrytą. Panoszył się w rosyjskiej telewizji i udzielał ekskluzywnych wywiadów dla Echa Moskwy. Ci, którzy wyobrażają sobie Grabowoja jako zarobionego inżyniera mogą się srogo rozczarować.Otóż Grabowoj nadzorował samoloty telepatycznie! Nasamprzód zapomniałem chyba napisać, że Grabowoj to przykład człowieka który ma kompletnego zajoba. Poza telekinetycznym nadzorem ruchu lotniczego zasłynął ofertą wskrzeszenia 150 dzieciaków, które zginęły w Biesłanie, żądając po 1,3 tys dolarów za każdego malca. W czasie katastrofy Smoleńskiej Grabowoj odsiadywał akurat wyrok za malwersacje. Co ciekawe, trzy tygodnie po katastrofie Putin ułaskawił Grabowoja. Przypadek? Nie wydaje mi się. No dobra, przypadek - ale jak to brzmi!

Jedną z ciekawszych rzeczy jaką przeczytałem o Smoleńsku, jest napisana 20 lat temu książka Davida Beaty The Naked Pilot. Są to zapiski rozmów z roztrzaskanych kokpitów samolotów, z komentarzami Pana Davida. Jeśli ktoś wciąż łudzi się, iż w Smoleńsku wydarzyło się coś nieprawdopodobnego, po tej lekturze przestanie mieć wątpliwości. Beaty, psycholog i pilot, opisuje dziesiątki katastrof Smoleńskich, łudząco podobnych do naszej narodowej tragedii.

Mylenie wartości QFE (wysokość względna, nad lotniskiem), z wartością QNH (wysokość bezwzględna, nad poziomem morza) to jeden z najczęstszych błędów popełnianych przez załogi samolotów. Piloci notoryczne ignorują alarmy systemów bezpieczeństwa. Dla przykładu, rok 1983, Boeing 747 lecący z Paryża do Madrytu przygotowuje się do lądowania. Przez 10 sekund pilot nie reaguje na rozlegające się w kabinie komendy "pull up! pull up!" ("w górę chłopie! w górę!"). Po 15 sekundach błagań komputera znudzony kapitan odpowiada "OK, OK". Pięć sekund później samolot zahacza o wzgórze, ginie 181 z 192 osób na pokładzie. Jeszcze inny przykład. Katastrofa samolotu Dan Air na Teneryfie. System GPWS, krzyczy do pilota "pull up! pull up!". Pilot odpowiada "shut up!", a następnie przekrzykuje się z komputerem aż do momentu katastrofy, w której ginie 148 osób.

To i tak nie najgłupsze rzeczy jakie robią piloci. W 1989 w amazońskiej dżungli rozbił się samolot, po tym jak w trakcie lotu kapitan zamiast kontrolować kierunek lotu oglądał mecz Brazylia Chile. W 1973 jeden z silników samolotu DC-10 eksplodował (zabijając jednego z pasażerów), po tym jak mechanik z kapitanem z nudów bawili się ciągiem silników. Książka Beatiego nie jest jednak paszkwilem na pilotów. Jest to próba odmitologizowania pilotów jako nieomylnych herosów. Tymczasem są to ludzie popełniający błędy równie często jak my. Głównym powodem wypadków lotniczych jest dobra wola, aby nie zawieść pasażerów, aby się nie spóźnić, aby dowieźć ładunek we wcześnie ustalone miejsce. W 1966 Boeing 707 rozpadł się w powietrzu nad góra Fudż, po serii manewrów, które miały zapewnić pasażerom piękny widok zza okna. Taką samą przyczynę miała katastrofa w okolicach lodowca Mount Gilbert, oraz zderzenie DC-7 z samolotem Constellation nad Wielkim Kanionem Kolorado.

Jedyną katastrofą lotniczą jaką sprokurowałem, był stworzony przeze mnie wielometrowy latawiec, którego licha konstrukcja nie ostała się podmuchom wiatru. Może i nie znam się na lataniu, ale na manipulowanie ludźmi jestem wyczulony niczym świnia na trufle. Trudno wyobrazić sobie katastrofę bardziej typową niż ta w Smoleńsku. Wystarczy spojrzeć w statystykę. Około 8% wypadków przytrafia się w momencie startu, 3,8% przy lądowaniu i 25,7% w końcowej fazie podejścia do lądowania.

Choć samoloty to urządzenia "pilotoodporne" i same potrafią skorygować drobne błędy załogi, większa ilości problemów może okazać się śmiertelnie niebezpieczna. Jeśli samolot ląduje przy nieodpowiedniej pogodzie, z nieodpowiednim naprowadzaniem, do tego z błędami po stronie pilota, to nawet komputer może sobie z tym nie poradzić. Piloci DC-8 w czasie lądowania w Orlando, byli tak zaabsorbowani wypatrywaniem innych samolotów na pasie, iż nie zwrócili uwagi na syrenę alarmującą o niewypuszczonym podwoziu. W 1978 w USA jeden z samolotów spadł 10 km przed lotniskiem, tylko dlatego, iż załoga tak przejęła się zablokowanym podwoziem, że nie zauważyła kończącego się paliwa. W 1972 lecąca nad Florydą załoga, była tak zajęta problemem z wysunięciem podwozia (jak się później okazało przepaloną żarówką), że kiedy kapitan próbował każdej kombinacji przełączników i bezpieczników, samolot spadł i rozbił się na moczarach w Everglades.

W przypadku Smoleńska nawet późniejsze przerzucanie się odpowiedzialnością za wypadek, to najzwyklejsza klasyka katastrof lotniczych. W 1980 po katastrofie Boeinga 727 w górach Pica de Chinguel, w wydanym przez Hiszpanów raporcie winę ponosił kapitan statku. Brytyjczycy uzupełnili więc raport o uchybienia kontrolera lotu. Kiedy jambo jet linii Pan American zderzył się z jumbo jetem linii KLM w tych samych górach, to z kolei Holendrzy podważyli hiszpański raport, pisząc swoją własną wersje. Przyczyny katastrof lotniczych są przerażająco banalne. W naturze ludzkiej najwyraźniej siedzi jednak jakaś mała wesz, która woli słuchać o tym, że to kosmici porwali malezyjski samolot (dla złota, lub w innej wersji, dla bezcennej chińskiej technologii), niż nudnych, prozaicznych wyjaśnień.

Dlaczego z kapelusza wyciąga się króliki, a nie np. szczeniaki? Sekretem popularności królika jest fakt, iż jest to zwierzak dość układny i co by nie mówić, głupawy. Kot czy kura, zamknięte w podwójnym dnie kapelusza mogą wierzgać, próbować się wydostać. Królik natomiast z pokorą akceptuje swój króliczy los.

Jeśli opanowaliście już sztuczkę z królikiem macie dwa wyjścia, Po pierwsze, możecie jeździć po szkołach, spraszać znudzone dzieciaki i kasować 2 zł od biletu. Jest też opcja druga. Należy okrzyknąć się króliko-magiem. Przygotować rzewne historyjki jak to od dziecka króliki spontanicznie materializowały się w waszej obecności. Dorobić do tego teorię, o komunikacji z wymiarem beta-królik, gdzie ustawione w kolejce futrzaki czekają na teleportacje do nasze świata. Najważniejsze aby iść przy tym w zaparte, że nie jest to żadna sztuczka, a rzeczywista materializacja będąca wynikiem naszych nadprzyrodzonych mocy. Niestety, królik w kapeluszu bardzo mocno kojarzy się ze pospolitym iluzjonistą. Sprawa miałaby się znacznie lepiej, gdyby nasze oszustwo było mniej wyświechtane.


Dokładnie z taką sytuacją mieliśmy do czynienia przed wojną. Istniał wówczas nieźle rozwinięty, acz mało jeszcze znany dział prestidigitatorstwa zwany mentalizmem. Były to efektowne sztuczki, które miały przekonać widza, iż iluzjonista czyta w jego myślach. To wystarczyło aby lata 20te i 30te usiane były telepatami, a medium komunikujące się z duchami działało niemal na każdej ulicy. Obecnietego typu matactwa prawie całkowicie wyginęły. Przyczynili się do tego telewizyjni iluzjoniści. Praktycznie każdy szanujący się dziś magik, ma w swoim repertuarze czytanie w myślach. Magicy praktycznie nie róbią już żadnych innych sztuczek, a mentalizm jest obecnie absolutnie dominującym działem sztuki iluzji.

Stefan Ossowiecki zadbał, aby jego życie otaczała większa ilość mitów niż faktów. Wciąż czytam, że zdolności Ossowieckiego potwierdził sam Marszałek Piłsudski. Pomijając brak jakichkolwiek kompetencji Piłsudskiego w wyjaśnianiu iluzji scenicznej, prawda jest jeszcze smutniejsza. Z zachowanych opisów spotkań tych panów wynika, że to bardziej Ossowiecki testował Piłsudskiego, niż na odwrót. Piłsudski był najwyraźniej przekonany iż posiada nadnaturalne moce parapsychiczne, w czym Ossowiecki stale go utwierdzał.

Powszechnie sądzi się, że Ossowiecki był nadzwyczajnym przedwojennym jasnowidzem. Przepowiadanie przyszłości to jednak margines działalności Ossowieckiego. Zresztą zupełnie się pod tym względem nie wyróżniał. Był raczej średniej jakości wróżbitą, nawet jak na standardy swojej epoki. Kiedy tylko miał opisać zbrodnię, zawsze widział drzewa, lasy, łąkę i drogę (skąd my to znamy?). Prawdziwą domeną Stefana Ossowieckiego która zapewniła mu sławę, było czytanie w myślach. Dokładnie, było to odczytywanie rysunków lub zdań z zapieczętowanych kopert. Aż do kresu swych dni Ossowiecki uchodził więc za telepate. Z czasem, na taką "telepatie z kartki" upowszechnił się termin kryptoskopia. Dziś, cały ten dział nazywa się ogólnym terminem remote viewing (widzenie zdalne).

Ludzie eksperymentujący z Ossowieckim skupiali się na zupełnie nieistotnych faktach, natomiast pomijali te absolutnie fundamentalne. Na przykład: wdają się w szczegółowy opis miejsca, do którego udali się aby nanieść rysunek. Opisują, czy ktoś obok nich był, czy zamknęli drzwi etc. Natomiast zupełnie pomijają opis, co dokładnie robił z tą kopertą Ossowiecki. Zwykle piszą tylko tyle, że przez kilkanaście minut trzymał ją za plecami. Yyy, ze co?! Jeśli naprawdę wyglądało to w taki sposób, że na kwadrans tracono z oczu kopertę, to równie dobrze Osssowiecki mógłby wyjść z kopertą do innego pokoju, zamknąć się z nią na pół godziny, a później wrócić i "telepatycznie" odczytać jej zawartość.

Nawet jeśli spisujemy swoje tajemnice w sejfie umieszczonym na Marsie, a później dajemy tę kartę iluzjoniście do potrzymania choćby na 3 sekundy, to wszystkie nasze wcześniejsze zabezpieczenia w tym momencie nie mają już znaczenia. Mielenie kartki przez Ossowieckiego wygląda żałośnie przy wyczynach dzisiejszych mentalistów, takich jak Steven Frayne czy Derren Brown. Nawet gdyby Ossowiecki przez te 15 minut zastygł w bezruchu i tylko raz podrapał się po czole - cały eksperyment nie ma już sensu. Jest to gest absolutnie wystarczający, aby poznać wygląd tego, co mamy za plecami.

Wiemy, że kiedy Ossowiecki dostawał zapieczętowany obrazek "telepatycznie go skanował", następnie rysował na jego podstawie swój własny, aby na koniec porównać ich zgodność. W opisie doświadczeń brakuje jednak tak podstawowej informacji jak to, kto pierwszy pokazywał swój obrazek, Osowiecki czy klient? Wystarczą 2 sekundy różnicy, aby dyskretnie nanieść na kartkę prosty rysunek - a dodajmy, że Ossowiecki domagał się jedynie prostych rysunków.

To, że przynajmniej w pewnych przypadkach nie przenikał umysłu ludzi, a po prostu zaglądał do tych kopert, wiemy pośrednio od niego samego. Niechcący zdradza to w swojej autobiografii opisując spotkanie z Panem Wodzinowskim ("doświadczenie numer 43"). Wodzinowski przyszył kartkę do koperty, tak ze Ossowski nie mógł jej wyciągnąć. Jego "umysł" widział więc tylko tyle, na ile pozwalała odgięta kopertę, a więc jedynie dół obrazka. Czy tak powinna wyglądać telepatia?

Nawet jeśli wyczyny Ossowieckiego nie były specjalnie wyrafinowane, ktoś musiał go tego nauczyć. To co wiemy na pewno, to to, że Ossowiecki pobierał nauki u Worobieja, który "wskazał mu sposób ćwiczenia i rozwijania zdolności". Jak twierdził Ossowiecki, Worobiej nauczył się ich od Indyjskich Świętych Mężów. Jeśli ktoś nie wie kim są owi indyjscy godmeni, to informuje że to rzadkiej próby skurwysyństwo. Pół roku temu za walkę z tą szarlatanerią swoim życiem zapłacił lider indyjskich sceptyków Narendra Dabholkar (na fali oburzenia tym morderstwem w Indiach przyjęto ustawę o zapobieganie i zwalczaniu praktyk magicznych).

Nachodzi mnie smutna refleksja, jak w ogóle w 39' mogliśmy przegrać, skoro dysponowaliśmy takim zapleczem? Materializacja przedmiotów (np. bomb), telekineza (zrzucenie ich na wroga) bilokacja (wywiad), jasnowidzenie (kontrwywiad), a to tylko mała garść z tego co przypisywał sobie Ossowiecki. W samej przedwojennej Warszawie działało pewnie z kilkadziesiąt panów i panien, które na swoich seansach spirytystycznych potrafili materializować duchy i różnego rodzaju stwory. Wystarczyło zmaterializować np. tyranozaura w sypialni Hitlera czy innego Putina. Tak własnie czas i życie weryfikuje moce nadludzi.

Kim byłby Jezus gdyby żył w naszych czasach? Księdzem niesłusznie oskarżonym o pedofilię i zamordowanym przez współwięźniów? Może nosiłby rozpromienioną uśmiechem twarz niewinnego dziecka? A może byłby kroplą rosy, która niczym anioł... dobra, wystarczy. Oczywiście wiemy kim byłby Jezus. Kilkadziesiąt biografii osób, które ostatnio uważały się za mesjasza, daje dość jasny profil dzisiejszego Jezusa. Podobnie jak wielu współczesnych mesjaszy zapewne miałby tysiące wiernych (i miliony dolarów na koncie). Wielkie pieniądze to chyba najczęstsza jezusowa cecha. Taki Jezus to m.in Filipińczyk Apollo Quiboloy, Portorykańczyk Jose Luis Miranda, a także Ariffin Mohammed, Sun Myung Moon czy Francuz Claude Vorilhon. Obstawiałbym raczej kogoś takiego, niż biednego kaznodzieje chodzącego od wioski do wioski.

Tym bardziej, że takich wędrujących Jezusów znalazłem tylko dwóch - Brazylijskiego astrologa Alvaro Theissa i Amerykanina Franciska Hermana Pencovica. Jeśli chodzi o najbardziej chodliwe przesłanie, od dwóch tysięcy lat panuje w tym fachu konsensus. Warto postawić na zbliżający się sąd ostateczny. Na apokalipsie swoje jezusostwo zbudował znany w Polsce syberyjski mesjasz Siergiej Torop. Mający w latach 90. około 80 tys wiernych Jusmalos, wieszczył koniec świata na 10 listopada 1993. W podobny sposób "rozczarował" swoich wiernych Koreańczyk Sahng-hong Ahn w 1988. W 2012 jako datę końca nie wstrzelił się Australijski Chrystus Alan John Miller.

Sporo z mesjaszy potrafi uzdrawiać. Są to jednak usługi dość wątpliwej jakości. Japończyk Hogen Fukunaga kasował 900 dolarów za samo obmacanie stóp. A miał co macać! W szczycie swojej popularności posiadał w Japonii 30 tysięcy wyznawców. Ostatnim elementem przynależnym Jezusom jest ich antysystemowość. Takich Chrystusów jest kilku, wśród nich wyróżniają się zwolennicy teorii spiskowych i wyznawcy Nowego Porządku Świata. Przykładem takiego proroka jest jezus-transwestyta David Shayler.

Pewne przejawy jezusowości, mają już nawet swoją nazwę: zespół Gastauta-Geschwinda. Jest to rzadka przypadłość cechująca się skrajnym podejściem do seksualności, potrzebą posiadania grona uczniów, ponadprzeciętnym zainteresowaniem religią i moralnością, a także hipergrafią (kompulsywną potrzebą ciągłego pisania). Szacuje się, że Ryuho Okawa mógł napisać około 500 książek, zaś Samael Chirk Weor ponad 60 - w tym jedną, w której wyznaczył datę swojego zmartwychwstania na rok 1978.

Co najmniej dwie persony uważające się za mesjaszy, oskarżono w ostatnich latach o pedofilie. Jest to charyzmatyczny kaznodzieja Brian David Mitchell oraz guru Kościoła Sprawiedliwości Bożej Wayne Bent. Jeśli chodzi o nasze polskie podwórko, żaden z Jezusów nie osiągnął wymaganego minimum, aby znaleźć się na światowych listach. Do głowy przychodzą mi jednak dwie postacie. Andrzej S i sekta Gryfian. Nieliczne grono wiernych, ale bardzo aktywne w internecie. Kilka lat temu rozmawiałem z niektórymi z nich. Niestety należeli do ludzi bardziej niebezpiecznych niż zabawnych. Drugi polski Jezus to oczywiście Romuald Statkiewicz, celebryta youtuba. W tym ostatnim wypadku nie spodziewałbym się wielkich sukcesów. Chrześcijanom pozostaje nadzieja, że Jezus z Nazaretu zasadniczo różnił się od dzisiejszych mesjaszy. Być może świadkowie sprzed dwóch tysiącleci relacjonowali wydarzenia rzetelniej, niż wyznawcy opisywanych tu postaci. Istnieje oczywiście możliwość, że wierni starożytnego Jezusa byli bystrzejsi od tych, którzy wierzą w cuda czynione rzekomo przez dzisiejszych szarlatanów. Może starożytni rybacy byli bardziej racjonalni i nie uwierzyliby w przebierańców. Tego sobie i chrześcijanom życzę.

W czasach kiedy ulicami płyną wartkie potoki dewiantów wylewające się z więzień, jakoś łatwiej przyznać się do własnych zboczeń. Pewnie myślicie, że szyję ubrania z ludzkiej skóry, a później tańcuję w nich przed lustrem? Niestety jest znacznie gorzej. Jedynie jakaś niezdrowa, homoerotyczna obsesja jest w stanie wytłumaczyć moje uporczywe zainteresowanie telewizyjnym jasnowidzem Krzysztofem J. Tym samym, który z jeno sobie znaną precyzją potrafi zawęzić poszukiwania zaginionych osób do planety Ziemia.

Pan Krzysztof podłapał nową fuchę. Został dyżurnym ekspertem prasy brukowej. Ta pyta go o zdanie w gorących tematach, kiedy nie ma nowych newsów, a motłoch wciąż żąda nowych faktów. Jednocześnie postanowił wydrążyć sieć rozległych jaskiń pod dnem swoich nietrafnych przepowiedni. Kiedy na widok pasących się nieopodal dzieci Mariusz T dopiero przełykał w swoim lochu ślinkę, Pan Krzysztof już wyrokował o przyszłości pedofila. "Będzie zabijał!". Mariusz T jeszcze nie naostrzył swoich wampirzych zębów, a Krzysiek wiedział już nie tylko, że zabije, ale nawet kto padnie jego łupem! Miała być to starsza kobieta.

Pamiętacie, jak Krzysiek skarżył rzecznika Policji? Poczuł się niedoceniony, kiedy policjant śmiał zwrócić mu uwagę, iż ciągłe podpowiedzi "ciało znajduje się blisko drzew" są mało konkretne. Przezorni rodzice zamykają okna w pokojach swoich pociech, aby Mariusz T nie wleciał do nich na swoich nietoperzowych skrzydłach, a Krzysiek dzięki swoim paranormalnym zdolnościom wie, gdzie skrywa się pedofil! Jak myślicie? Gdzie może się skrywać? Tak! Brawo! W małej miejscowości koło lasu! Trzeba przyznać, fajnie być takim jasnowidzem. Człowiek może tylko siedzieć, mówi coś o drzewach i odznaczać petentów. Las, rów, krzaki, następny. Las, polna droga, wysokie ogrodzenie, następny. Las, ziemia, woda, (dwutlenek węgla, taka sytuacja), następny...

Drugim, przeterminowany o kilka tygodni tematem, jest sprawa kręgu zbożowego z Chualar. Pod koniec grudnia, na farmie Scota Anthoniego pojawił się wydeptany w zbożu symbol. Eksperci zabrali się do analizy. Ze znaku biła energia, niepołamane kłosy, ble ble, wiadomo - autentyk. O ile ufo-specjaliści dość szybko odczytali zaszyfrowaną w kręgu zbożowym liczbę 192, sam przekazał wywołał głębsze spory. Wskazywano na pierwiastek Iryd, protokół internetowy, a nawet na zbliżającą się do ziemi kometę ISON.


Prawda jak zwykle okazała się okrutna. Wielkie koncerny opłacają już nie tylko naukowców i podlizujących się im blogerów. Okazuje się, że na garnuszku wielkich firm są nawet kosmici! W styczniu podczas targów elektronicznych w Las Vegas wyszło na jaw, że tajemniczy zbożowy znak to Tegra K1, najnowszy procesor graficzny firmy Nvidia. Po takim blamażu sprawa wydawałaby się zamknięta, ale oczywiście ufo-specjaliści się nie poddają. To w końcu niemożliwe aby człowiek mógł wygnieść w zbożu taki rysunek! Upchnięcie na kilku centymetrach kilkunastu miliardów tranzystorów? Łatwizna! Udeptanie zboża w kształt takiego układu, to dopiero wyzwanie! Może za kilkaset lat ludzkość rozwinie się na tyle, iż będzie potrafiła tak wydeptać zboże. Jak na razie jest to w zasięgu jedynie cywilizacji pozaziemskich.